• नरिवलको पानी पिउनाले गर्भवती महिलामा बिहानपख हुने बान्ता रोक्न सघाउ पूराउँछ । नरिवलको पानीमा हुने विभिन्न प्रकारका लवणहरु, भिटामिन सी लगायतका तत्व गर्भवती महिला र गर्भको बच्चालाई निकै फाइदा पूराउँछन् ।

• नरिवलको पानी नियमित पिउने महिलामा मुत्रनलीको संक्रमणको खतरा पनि कम हुन्छ । यसले ढुसी पैदा गर्ने व्याक्टेरियालाई मारिदिन्छ । त्यसैले पिसाब सम्बन्धी समस्या भएका महिलाले पनि दैनिक नरिवलको पानी पिउनु निकै उत्तम मानिन्छ ।

• सरीरमा पानीको आपूर्तिलाई सन्तुलित गर्न र विषाक्त तत्वलाई बाहिर ल्याउन नरिवलको पानीले सहयोग पूराउँछ ।

• नरिवलको पानीले वजन नियन्त्रण अर्थात् मोटोपन घटाउन सहयोग गर्छ । नरिवलको पानी पिउनाले सरीरमा जमेको अनावश्यक बोँसो घटाउनुका साथै रगतमा कोलेस्टेरोलको मात्रा पनि कम गर्छ ।

• नरिवलको पानीको नियमित सेवन गर्नाले छाला स्वस्थ तथा सुन्दर बन्छ ।

• नरिवलको पानी पिउनुको अर्को फाइदा के हो भने यसले योनीको संक्रमण लगायतका कारणबाट योनीमा हुने जलनलाई कम गर्छ । यदि पिसाब पोल्ने समस्या छ भने त्यसबाट मुक्ति पाउन नरिवलको पानी पिउनु उत्तम उपाय मानिन्छ ।

स्मरणशक्ति बढाउँछ

काठमाडौ, माघ २० - कसैलाई अँगालो मार्ने वा कसैको अँगालोमा बाँधिने कल्पना मात्रले पनि आङ सिरिङ हुने गर्छ । त्यसमाथि आफ्नो पि्रय मान्छेको अँगालोको त के कुरा गर्नु ?
अँगालोले स्मरणशक्ति बढाउन र तनाव कम गर्न महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्ने रहेछ । भियना विश्वविद्यालयमा गरिएको अध्ययनबाट यो निष्कर्ष निस्केको हो । डेली मेलले सम्बद्ध वैज्ञानिकहरुलाई उद्धृत गर्दै लेखे अनुसार, कुनै व्यक्तिले कसैलाई अँगालो हाल्दा उसको रगतमा अक्सिटोसिन हार्मोन प्रवाहित हुन थाल्छ । यो हार्मोनले रक्तचाप र तनाव नियन्त्रण गर्न र स्मरणशक्ति बढाउन महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्ने गर्छ ।
अध्ययनकर्ताहरुका अनुसार, कुनै पनि व्यक्तिको सामाजिक व्यवहार निर्धारण गर्न अक्सिटोसिनको अहम् स्थान हुन्छ । यो हार्मोनले आपसमा घनिष्ठता बढाउँछ ।
महिला आमा बन्नु र स्तनपान गराउन सक्षम हुनुमा यो हार्मोनको हात हुन्छ । आमा र शिशुको सम्बन्ध बलियो बनाउनमा पनि यही हार्मोन जिम्मेवार हुन्छ । अनुसन्धानकर्ताहरू भन्छन्, 'अँगालो मार्नु भनेको माया दर्साउनु हो । कसैले कसैलाई अँगालो हाल्दा एअर्काप्रति सहानुभूति उत्पन्न हुन्छ । स्वाभाविकै हो, आपसमा विश्वास बढेपछि शरीरमा सकारात्मक प्रभाव पर्छ ।' सकारात्मक प्रभाव परेपछि मस्तिष्क पनि चंगा हुने भइहाल्यो । चंगा मस्तिष्कले नै धेरै कुरा सम्झन सक्छ ।
न्युरो फिजियोलजिस्ट जुगेन सेडकुलरका अनुसार, एकअर्कालाई नचिन्ने र अँगालोको चाहना नराख्ने व्यक्तिबीच चाहिँ पनि यस्तो क्रियाको त्यस्तो धेरै प्रभाव पर्दैन रे । इच्छाबेगर कुनै अपरिचित वा परिचितद्वारा अँगालो मार्दा पनि अक्सिटोसिन हार्मोन सक्रिय हँुदैन । मन नलागीनलागी अँगालो मार्दाचाहिँ तनाव बढ्छ ।
त्यसैले विश्वासको अँगालो मारौं, तनाव घटाऔं र दिमाग बढाऔं ।

प्रत्येक दिन बिहान कागती पानी पिएर दिनको सुरुवात गर्नुपर्छ। गाजर, चुकन्दर, सुन्तला, जुनार आदिको जुस पिनासका लागि उपयोगी हुन्छ। भुइँकटहर दिनमा दुईपटक सेवन गर्नु राम्रो हुन्छ। भिटामिन ए युक्त खानेकुरा गाजर, चुकन्दर, पालुंगो, सागपात, चीज, मक्खन, कलेजो एवं मेवा खानुपर्छ। भिटामिन सीयुक्त कागती, सुन्तला, माैसम, जुनार, भेंडेखुर्सानी, गोलभेंडा, काउली, सागपात पनि लाभदायी हुन्छन्। काँचो सलाद र फलफूललाई दैनिक भोजनमा समावेश गर्नुपर्छ। भोजनमा लसुनका ५-६ केस्रा तथा प्याज १-२ वटा दिनहुँ खानुपर्छ। दूधको साटो सोयाबिन, तिल वा नरिवलको दूध खान सकिन्छ। ओमेगा-३ को स्रोत आलस, जैतुनको तेल वा ओखर सेवन गर्नुपर्छ। साभार ः एक सय एक रोग एक से एक उपचार

जापानकी पप स्टार मिनामी मीनिगिशीले डेटिङ जान नपाउने ब्याण्डको नियम उल्लंघन गरेकी छिन् । प्रेमीको घरबाट सुटुक्क बाहिरिदै गरेको तस्वीर सार्वजनिक भएपछि उनले कपाल मुण्डन गरि आफुले आफैंलाई सजायँ दिँदै माफी मागेकी छिन् । शिर मुण्डन जापानमा माफी माग्ने परम्परागत तरिका हो ।

डेटिङ जान नपाउने उनको ब्याण्डको नियम छ । यू-ट्युवमा राखिएको रेर्कडिङ सन्देशका अनुसार आफ्ना प्रशंसकहरुसँग माफी माग्दै उनले एकेबी ४८ ब्याण्ड छोड्न नचाहेको बताएकी छिन् । शिर मुण्डन गर्दैमा आफूले माफी नपाउने भन्दै उनले भनेकी छिन्-यदि यो सम्भव छ भने म हृदयदेखि नै ब्याण्डको सदस्य बन्न चाहन्छु । जे मैले गरेँ, त्यो मेरो गल्ती थियो र म माफी माग्छु ।’
ब्याण्डको प्रोडक्सन कम्पनीले भने मीनिगिशीले डेटिङको अधिकार नरहने ब्याण्डको मूल नियम तोकेको बताएको छ । साथै उसले मीनिगिशीलाई पदबाट हटाएको छ ।
प्रशंसकहरुले भने स्टारहरुको निजी जीन्दगी हुने भन्दै पप स्टार मिनामी मीनिगिशीको बचाउ गरेका छन् । उनको प्रेमी एक पुरुष ब्याण्डका डान्सर हुन् । हालै मात्र मिनिगिशी आफ्ना प्रेमीको घरबाट निस्कदै गरेको तस्वीर सार्वजनिक भएको थियो । मीनीगिशी सन् २००५ देखि ब्याण्ड एकेबी ४८ को सदस्य छिन् । यो ब्याण्डमा ९० महिला छन्, जसमा किशोरीदेखि २० वर्षसम्मका युवतीहरु छन् ।

पोर्नस्टार सनी लियोनले खेलेको जिम्स-२ मास्क लगाएर हेर्न जानेहरूले नै हामीलाई गाली गरिरहेका छन्।

पाँच वर्षअघि हिन्दी चलचित्र मर्डरले अश्लील दृश्य देखाएर २५ लाख कमाएर लग्यो, हामीले खुसी भएर हेर्‍यौं त्यो चलचित्र।

प्ले व्वाइको कथामा सेक्स नभएर के हुन्छ त ?

सनी लियोनले दिएको पोज हामी खुसीले हेर्छौं। हामीले त्यस्तो दृश्य त दिएका थिएनौं। हामीले त्यति सारो त गरेका छैनौं नि, फेरि किन यस्तो  होहल्ला ?

स्यान्ट्रो र फ्ल्याटको लोभमा परिवार भएको व्यक्तिको ओछ्यान तताउनुभन्दा आफूले माया गरेको व्यक्तिसँग सेक्स गरेको राम्रो।



नेपाली चलचित्रमा रमाइलो खवरको कुनै खाँचो हुँदैन। धेरैले आफूलाई चर्चामा ल्याउन विभिन्न रसरंगका खबर फैलाउँछन् भने कतिपय  चलचित्रभित्रको राजनीतिमा परेर यस्ता खबर बन्न पुग्छन्। चारानाको कुखुरा बारानाको मसला भनेजस्तो धेरैजसो चलचित्रमा घाटा बेहोर्ने  निर्माता र सार्हैँ कम पारिश्रमिकमा चित्त बुझाउने कलाकारको जीवन भने यस्तै उतारचढावमा बित्ने गरेको छ। यस्तै रमाइलो खबर बन्ने  नायिका हुन्- जिया केसी। तीन वर्षअघि नायिका बन्न झापाबाट काठमाडौं उक्लिएकी जियाको जीवनलाई केलाउने हो भने पनि यो उद्योगको  वास्तविकता छर्लङ्ग हुन्छ। यसपटक साप्ताहिकले जिया केसीलाई माध्यम बनाएर नेपाली चलचित्रलाई नजिकबाट नियाल्ने प्रयास गरेको छ।  जिया कहिले निर्माता-निर्देशकसँग आफूलाई चलचित्रबाट ननिकाल्न अनुनय विनय गरिरहेकी भेटिन्छिन् भने कहिले भुवन केसीसँगको डेटिङको  समाचार बनिरहेकी हुन्छिन्। चलचित्र एटीएमको ट्रेलर सार्वजनिक भएयता यी नायिकाप्रति नेपाली दर्शकको चासो पनि बढिरहेको छ।

झापामा तपाईंको नाम जानुका कार्की थियो, काठमाडौं आइपुग्दा जिया केसी भयो, कसरी ?

निर्देशक दीपक श्रेष्ठले जानुका नाम उति राम्रो हुँदैन परिवर्तन गर भन्नुभयो। उहाँले यमुनालाई युना उप्रेतीमा परिवर्तन गरिदिनुभयो। त्यो हिट  भयो। त्यस्तै हुन्छ भनेर उहाँको सुझाव पालना गरेकी हुँ। उहाँ मेरो गड फादर पनि हो।

हिरोइन बन्न धेरै युवती वाहिरबाट काठमाडौं आउँछन्, त्यसमध्ये थोरै मात्र पर्दामा देखिन्छन्। त्यस्ता युवती मध्ये तपाईं पनि हो। यो हिरोइन  बन्ने रहर कसरी पलाउँदो रहेछ ?

मान्छेले सानैदेखि तँ हिरोइन जस्तै राम्री छेस् भनेर फुर्‍याउने कारणले नै हिरोइन बन्ने रहर पलाउँदो रहेछ। मलाई दुई कक्षा पढ्दादेखि नै  लभलेटर आउँथ्यो। शिक्षकहरूले लेटर लेख्नेलाई सजाय दिनुहुन्थ्यो र भन्नुहुन्थ्यो, 'तँ राम्री छेस्, केटाहरू पग्लिहाल्छन् नि।' शिक्षकले समेत  त्यस्तो कुरा गरेपछि म राम्री पो रहेछु भन्ने पर्न थाल्यो। राम्रा केटीले हिरोइन बन्नुपर्छ भन्ने लागेपछि मलाई पनि हिरोइन बन्न मन लागेको  हो।

कहिलेदेखि ?

सानैदेखि। म पढ्दा पनि अनुहार बनाएर, आँखा नचाएर पढ्थें। टेलिभिजनमा हिरोइनले बोलेजस्तो नक्कल पार्थे। ८ कक्षा पढ्दा मलाई सबैले  करिना कपुर भन्थे। करिना नै बन्छु भन्ने रहरले नै एसएलसी दिनेबित्तिकै काठमाडौं आएकी हुँ।

हिरोइन बन्छु भनेर कल्पना गर्नु र साँच्चै हिरोइन बन्नु कति फरक रहेछ ?

धेरै नै फरक रहेछ। पहिलो चलचित्र 'अग्निसाक्षी' बुवाको साथीले बनाउने कुरा भएकाले त्यही चलचित्रका लागि काठमाडौं आएकी थिएँ तर  त्यसको सुटिङ धेरै ढिलो सुरु भयो। अर्को चलचित्रमा काम पाइन्छ कि भनेर धेरैतिर धाउन थालें। धेरै निर्माता-निर्देशकले नयाँ चलचित्रमा लिन्छु  भनेर आश्वासन पनि दिन्थें, तर त्यो चलचित्रमा अरूले नै काम पाएको समाचार सुन्नुपथ्र्याे। त्यतिबेला म खुब रुन्थें। त्यतिबेला मैले धेरै खर्च  गर्नुपर्‍यो, धेरै धाउनु पर्‍यो। तै पनि चलचित्र पाइन।

चलचित्र नपाइनुको कारण के रहेछ ?

कतिपयले भन्थे, सेक्रिफाइस नगरी चलचित्र पाइँदैन। यो सेक्रिफाइस भनेको के हो म बुझ्दिनथेँ। कतिले भन्थे, तिमीले फोटो सेसन गर्नुपर्छ।  डान्स क्लास लिनुपर्छ। एक्टिङ सिक्नुपर्छ। निर्माता-निर्देशकलाई खुसी पार्न सक्नुपर्छ तर कसरी ती काम गर्नु, मसँग केही अनुभव थिएन। मैले  उहाँहरूको सुझावअनुसार नै फोटो सेसन गरें, डान्स सिकें तर पनि काम पाइन।

अनि के गर्नुभयो त ?

निराश भएर घर फर्किएँ। एसएलसीको रिजल्ट आएकाले झापा फर्किएर प्लस टु पढ्न थालें। हिरोइन बन्ने सपना देख्नु र साँच्चै हिरोइन हुनु  फरक कुरा रहेछ भन्ने बुझें।

फेरी पनि यही क्षेत्रमा आउनु भयो, कसरी ?

१२ कक्षा पढ्दा अचानक फोटोग्राफर राजीव श्रेष्ठको फोन आयो। निर्देशक दीपक श्रेष्ठ तथा निर्माता बिमला दिदीले एउटा चलचित्रमा मलाई  लिने इच्छा गर्नुभएको रहेछ। फेरी पुरानो सपना साकार हुन लागेजस्तो लाग्यो। एक वर्षअघि चलचित्र नपाउँदा मैले रोएर जात्रा गरेकी थिएँ।  एकपल्ट त्यो फुच्चीलाई पनि चान्स दिऊँ भन्ने लागेको रहेछ। 'हो यही माया हो' मा मैले चान्स पाएँ।

तर त्यो चलचित्रबाट पनि झन्डै निकालिनुभएको थियो, किन ?

चलचित्र क्षेत्रमा ठूलो राजनीति हुन्छ भन्ने मलाई थाहै थिएन। चलचित्र हात पार्न कलाकारहरू नै एक अर्कालाई छिर्के हान्छन् भन्ने म भर्खरकी  केटीलाई के थाहा ? बाहिर त सबैले राम्रो भन्थे तर भित्र के कुरा पुगेन थाहै नहुने। त्यो चलचित्रको शुभमुहूर्तका दिन मलाई केही भनिएको  थिएन। एकैपल्ट हिरोसँग नाच्न लगाइयो। म डान्स उतिराम्रो जान्दिनथेँ। त्यही कारण देखाएर झन्डै निकालिए। निर्माता महिला भएकाले उहाँसँग  रोइकराई गरेर बल्ल चलचित्र पाएँ।

चलचित्र उद्योगमा राजनीति हुन्छ भन्नुभयो, राजनीति कस्तो हुँदो रहेछ ?

सबैले कूटनीतिको भाषा प्रयोग गर्दा रहेछन्। जस्तो अहो, तिमी कति राम्री, मेरो अर्को प्रोजेक्टमा तिमी पक्का भनिन्थ्यो। म चाहिँ मख्ख।  समाचार आउँदा अर्कै हिरोइनले साइन गरिसकेको हुँदो रहेछ।

हिरोइनले सेक्रिफाइज गर्नुपर्छ भन्ने कुरा गर्नुभयो, यो सेक्रिफाइज भनेको के हो ?

त्यो त तपाईं आफै बुझ्नुहोस् न। म पनि पहिले बुझ्दिनथेँ, यो सेक्रिफाइज भनेको के हो भनेर अरूसँग सोध्थें।

यो दुई वर्षमा तपाईंले १५ वटा चलचित्रमा अभिनय गरिसक्नुभयो, तपाईंले कस्ता-कस्ता मान्छे भेट्नुभयो ?

कुरै नगर्नुहोस्। अनेकथरी आश्वासन दिने र सेक्रिफाइज गर भन्ने मान्छेहरू भेटें।

ती कुन क्षेत्रका मान्छे हुँदा रहेछन् ?

पहिलो त निर्माता-निर्देशक नै हुँदा रहेछन्। उनीहरूलाई माध्यम बनाएर विज्ञापन एजेन्सीका भारतीयहरू ठूलो अफर लिएर आउँदा रहेछन्।  कतिले मलाई फ्लाट किनिदिन्छु भने कतिले सेन्ट्रो गाडी दिन्छु भने। तिमी मेरो पार्टनर बन, तिम्रालागि म वर्षको दुईवटा चलचित्र बनाइदिन्छु  भन्ने निर्माता पनि हुँदा रहेछन्। तिमी मेरो पार्टनर बन, धेरै वटा विज्ञापनमा नियमित काम दिन्छु भन्ने पनि भेटिए। बल्ल थाहा भयो, से क्रिफाइजको अर्थ। हुन पनि विचरा नयाँ नायिकालाई यो क्षेत्रमा टिक्न कसैको दरो साथ पनि चाहिने रहेछ। यो बाध्यता बुझेकाहरूले नै यस्ता  अफर ल्याउँदा रहेछन्।

यस्तो अफर आउँदा तपाईंलाई कस्तो लाग्छ ?

म स्कुल पास नगरुन्जेलसम्म प्रेम पत्र पठाउनेलाई सरलाई पोल लगाएर कुटाउथें। प्लस टु पढेपछि थाहा पाएँ मन पराउनु अपराध होइन रहेछ। फूल भएका ठाउँमा भँमरा भुन्भुनाउँछ। यो नेचुरल रहेछ। म राम्री छु र त यति ठूलो अफर आउँछ, हैन ? अफर आयो भनेर किन चित्त दुखाउनु। त्यो मान्ने कि नमान्ने आफ्नो हातको कुरा हो। त्यस्तो अफरलाई मैले कहिलै नराम्रो मानिनँ। यसलाई म सामान्य रूपमा लिन्छु। कतिपय हिरोइन यसलाई वाहिर ल्याएर इन्डस्ट्रीका मान्छेलाई बद्नाम गर्छन्, म त्यसो गर्नु हुँदैन भन्छु।

मैले त तपाईंले स्यान्ट्रो चढेको देखेको छैन, फ्लाट पनि छैन।

किन होला ?

मैले अफर आयो पो भनेको। अफर स्वीकार गरें भनेको छु र ? हाम्रो चलचित्र नगरी यसरी चलेको छ भनेर बुझाउन मात्र खोजेको। कसैले अफर गरें भन्नेबित्तिकै सबै हिरोइनले स्वीकार गर्छन् भनेको छु र ?

तपाईंले एटीएमजस्तो अश्लील चलचित्रमा अभिनय गर्नुभयो भन्ने आरोप छ। यस्तो आदर्शको कुरा गर्ने युवतीले त्यस्तो चलचित्रमा किन अभिनय गर्नुभएको ?

प्रोमो हेरेर चलचित्र अश्लील हो भनेर ठोकुवा गर्न मिल्छ ? पटक्कै अश्लील छैन। जुन बेला लुट र चपली हाइट चल्यो, निर्देशकले लुटमा भएको गाली र चपली हाइटमा भएको सेक्सको मिश्रण गरेर चलचित्र बनाउने निर्णय गर्नुभएछ। लुट र चपली हाइटलाई राम्रो भन्ने मान्छेले एटीएमलाई गाली गर्न सुहाउँछ ? चलचित्र समाजको ऐना हो। एटीएम हाम्रै समाजमा भएका प्ले ब्वाइको कथा हो। प्ले ब्वाईको कथामा सेक्स नभए के हुन्छ ? तर त्यो जथाभावी छैन भन्ने कुरा सेन्सर बोर्डले प्रदर्शन गर्न दिएबाटै पुष्टि हुन्छ।

भनेपछि एटीएमजस्तो चलचित्रमा खेलें भनेर पश्चाताप छैन ?

पटक्कै छैन। चर्चित पोर्नस्टार सनि लियोनले खेलेको जिस्म-२ मास्क लगाएर हेर्न जानेहरूले नै हामीलाई गाली गरिरहेका छन्। आजभन्दा पाँच वर्षअघि मर्डर भन्ने हिन्दी फिल्मले अश्लिल दृश्य देखाएर २५ लाख कमाएर लग्यो। त्यो हामीले खुशी भएर हेर्‍यौं। सनी लियोनले दिएको पोज खुसीले हेर्‍यौं। हामीले त्यस्तो दृश्य त दिएका थिएनौं। हामीले त्यति साह्रो त गरेका छैनौं नि, फेरि किन यस्तो होहल्ला ?

एटीएममा तपाईंले बोलेको डाइलग सार्वजनिक स्थानमा बोल्न सकिन्छ ?

नायकले त्यही डाइलग चपली हाइट र लुटमा बोल्दा ठीक, नायिकाले बोल्दा बेठीक ? बाहिर जतिसुकै आदर्शको कुरा गरे पनि नारी पुरुषबीच फरक छ भन्न खोजेको हैन र ?

मेरो अघि त्यो डाइलग सुनाउन सक्नुहुन्छ ?

त्यो त सक्दिनँ।

यसैबाट थाहा हुन्छ त्यो गलत कुरा होइन र ?

भो यो कुरामा बहस नगरौं। दर्शकले मन पराए त्यो ठीक छ भनांैला, मन नपराए गलत भएछ भनौंला। मेरो आग्रह के मात्र हो भने प्रोमो हेरेर जिया पोर्न स्टार भै भन्नचाहिँ पाइँदैन।

अहिले तपाईंको नाम भुवन केसीसँग जोडिएको छ, २० वर्षे युवतीको भुवन जस्ता पाको उमेरका पुरुषसँग पनि प्रेम पर्दो रहेछ हगि ?

मलाई एक्लो, सफा सुग्घर, मायालु र हेन्डसम पुरुष मन पर्छन्। यी सबै कुरा भुवन केसीमा छ। नेपालको सुपर स्टार भएर पनि उहाँ आमा-बुवाको सेवा गरेर बस्नुभएको छ। बिचरा भुवन कति दुःखी हुनुहुन्छ, उहाँजस्तो व्यक्तिको साथी हुन पाउनु ठूलो कुरा हो। हामीबीच प्रेम छैन, मैले मात्र मन पराएकी हुँ।

के विवाह गर्नुहुन्छ ?

उहाँले चाहनुभयो भने अवश्य गर्छु। मान्छेलाई लाग्दो हो, यो पागलपन हो। मेरो विचारमा स्यान्ट्रोको लोभमा परेर परिवार भएको व्यक्तिको ओछ्यान तताउनु भन्दा यस्ता व्यक्तिलाई प्रेम गर्नु राम्रो हो। आखिर सेक्स भनेको आफूले माया गर्ने व्यक्तिसँग गरेको पो राम्रो।

न्युयोर्क ,झन्डै ३ सय ५० महिलालाई ब्ल्याकमेल गर्दै बेबक्याम अगाडि निर्वस्त्र हुन बाध्य पार्ने २७ वर्षे क्यारेन ग्यारी काजरियानलाई अमेरिकी प्रहरीले पक्राउ गरेको छ ।
अभियोग प्रमाणित भएमा उनलाई कम्तीमा १ सय ५ वर्ष सजाय हुन सक्छ । उनीमाथि फेसबुक, स्काइप र ईमेल अकाउन्ट ह्याक गरेर महिलाको नग्न तस्बिर प्राप्त गरेको अभियोग छ । त्यसपछि क्यारेनलाई वेबक्याम अघिल्तिर निर्वस्त्र नभएमा तस्बिर सार्वजनिक गरिदिने धम्की दिएका थिए । अमेरिकी संघीय जाँच ब्युरोले यो ब्ल्याकमेललाई 'सेक्सोटोर्सन' नाम दिएका छन् ।
अमेरिकी न्याय मन्त्रालयले पत्रकार सम्मेलन मार्फत आरोपितको विस्तृत विवरण सार्वजनिक गरेको छ । ग्यारीले ईमेल अकाउन्ट ह्याक गर्नुका साथै पीडितको पासवर्ड समेत परिवर्तन गरेका थिए, जसले गर्दा उनीहरूले फेरि उक्त एकाउन्ट खोल्न नसकून् । क्यारेनले एकाउन्ट ह्याक गरेपछि अन्य फाइलमा महिलाको मित्रको नाम र पासवर्ड प्राप्त गर्थे ।
एकाउन्टबाट जानकारी पाएपछि उनले आफूलाई महिलाको रूपमा प्रस्तुत गर्दै फेसबुकका मित्रहरूलाई म्यासेज पठाएर वेबक्याम अघिल्तिर नग्न हुन मनाउँथे । यसपछि उनले महिलाहरूको तस्बिर खिच्थे । क्यारेनको कम्प्युटरबाट प्रहरीले ३ हजार महिलाको नग्न र अर्धनग्न तस्बिर फेला पारेका छन् ।
आफ्ना मित्रसँग नभएर अन्य व्यक्तिको सम्पर्कमा रहेको पीडित महिलाहरूले थाहा पाएपछि ग्यारेनले ब्ल्याकमेल सुरु गरेका थिए । उनीद्वारा संवेदनशील तस्बिर सार्वजनिक गर्ने धम्की दिइएपछि महिलाहरू नग्न हुन बाध्य भएका थिए । उल्लेखीय के छ भने, उनको फोहोरी सोचको सिकार हुनेमा टाठाबाठा महिलाहरू बढी छन्

विश्वमा अहिले महिला माथि हुने बलात्कारका घटना दिनप्रति दिन बढी नै रहेको छ । भारतको जबलपुरमा एक छोरी आफ्नै बुवाद्धारा बलात्कृत भएको आरोप लगाएका छन् । प्रहरीले आरोपी बुवालाइ पक्राउ गरेपछि उनले नशामा यस्तो भएको बहाना बनाएका छन् । मेडिकल टेस्टमा बलात्कारको पुष्टि भएपछि प्रहरीले आरोपी बुवालाइ मुद्धामा लिने तयारी गरेको छ ।

खबर अनुसार बरगी थानाको बढइया खेडा गाँउमा रहने ४० वर्षीया दशइलाल उईकेले छोरीलाइ मार्ने धम्की दिएर आफ्नो हवसको शिकार बनाएका थिए । १५ वर्षीया सो छोरी आफ्नो आमासंग गएर प्रहरी चौकीमा मुद्धा दर्ता गराएका थिए । ती छोरी आफ्नो कोठामा सुतिरहेको समयमा उनको बुवाले मार्ने धम्की दिएर उनलाइ बलात्कार गरेको छोरीले बताएकी छिन् । सो समयमा उनको आमा र अरु बहिनीसंग अर्को कोठामा सुतेको थियो ।

आरोपीले आफ्नो अपराध स्विकार नगरेको प्रहरीले बताएका छन् । रक्सीको नशामा उनले आफ्नो छोरीलाइ श्रीमती सम्झेर शारीरिक सम्बन्ध बनाएको बहाना बनाएका छन् । प्रहरीले आरोपीको विरुद्धमा मुद्धा चलाउनको लागि अदालतसंग अपील गरेको छ ।

एक जर्मन महिलामाथि आफ्ना भीमकाय स्तनले थिचेर आफ्नो ब्वाइफ्रेण्डको हत्या गर्ने प्रयास गरेको आरोप लागेको छ। डी डी आकारका  ठूला स्तनको चेपमा उसको अनुहार फसाएर, स्वास फेर्न नदिई मार्ने योजना ती महिलाको भएको उनका पुरुषमित्रको जिकिर छ। फ्रान्जिस्का  ह्यान्सेन नामकी ती ३३ वर्षीया महिलाले आफ्ना वकिल पुरुषमित्रलाई सेक्स गेम भन्दै स्तनले थिचेर मार्ने प्रयास गरेको उजुरी परेपछि  उनलाई पक्राउ गरियो र अहिले उनीमाथि हत्या गर्ने प्रयास गरेको अभियोग लगाइएको छ।

जर्मनीको एक अदालतमा चलिरहेको मुद्दामा बयान दिने क्रममा ती महिलाले आफूलाई निर्दोष बताउँदै सम्भोगका दौरान पाकक्रीडाका बेला  ब्वाइफ्रेन्ड आ-आफ्नो छातीमा लुटपुटाएको दाबी गरिन्, तर टिम स्किमिडिट नामका ती पुरुषले भने ती प्रेमिकाले सेक्सका दौरान एक्कासि  पक्रिएको र दुई स्तनको चेपमा आफ्नो टाउको बलजफ्ती थिच्दा आफूले सास फेर्न नसकेको, नीलो हुँदै गएको, रुन पनि नसकेको र झन्डै  मर्ने अवस्थामा पुगेको बेला बल्लतल्ल फुत्किन सफल भै नांगै बाहिर भाग्दा छिमेकीहरूले आफ्नो उद्धार गरेको बताएका छन्। प्रेमिलाई यसरी  मार्ने प्रयास गर्ने ती महिला आफ्नो ब्वाइफ्रेन्डभन्दा झन्डै दोब्बर वजनकी छिन्।

२१ वर्षपछि तपाईंहरूको महाधिवेशन हुँदै छ, यसको सान्दर्भिकता र महत्त्व के हो ?
झन्डै २१ वर्षअघि हाम्रो जुन महाधिवेशन भएको थियो, त्यसले विचार, राजनीतिक कार्यदिशा, र रणनीति-कार्यनीतिका हिसाबले पार्टीलाई निश्चित 'ओरिएन्टेसन' दिएको थियो । त्यसले नै १० वर्षे जनयुद्ध जन्मायो । त्यसकै जगमा १९ दिने जनआन्दोलन भयो । हाम्रो विचारमा नेपालमा जति पनि उत्पीडित वर्ग, जाति, जनजाति, दलित, मुस्लिम, हिमाली, महिला, मधेसीहरूका आन्दोलन मुखरित भए, ती सबै जनविद्रोहको जगमै भए । अहिले मुलुकमा लोकतान्त्रिक गणतन्त्रलगायत ठूलो परिवर्तन आयो र हाम्रो पार्टी पनि सशस्त्र विद्रोहबाट शान्तिपूर्ण बाटोमा आइपुग्यो । संविधानसभामा भाग लिएर देशकै ठूलो पार्टी बन्यो र सरकारको नेतृत्व गर्ने ठाउँमा पुग्यो । यससँंगै पार्टीमा ठूलो वैचारिक बहस पनि चल्यो । यसको परिणाम एकथरी अलग्गिएर अर्कै पार्टी पनि बनेको अवस्था छ । यस्तो बेला अब पार्टीको समग्र नीति, कार्यनीति कस्तो हुनुपर्छ ? भन्ने निधो गर्नुपर्ने बेला भएकाले सिंगै पार्टीलाई बहसमा उतार्नुपर्ने भएको छ । कम्युनिस्ट पार्टीको महाधिवेशन भनेपछि सर्वोच्च अंग हो । त्यही सर्वोच्च अंगमा बहस गरेर नीति, कार्यनीति, योजनाको निधो गर्न महाधिवेशन गर्न लागिएको हो ।
महाधिवेशनपछि तपाईंहरूको पार्टी कस्तो बन्छ त ? हिजोको र भोलिको पार्टीमा के फरक हुन्छ ?
हिजोको भन्दा अबको पार्टी फरक हुन्छ किनभने हामीले धेरै कुरा नयाँ गर्दै छौं । अब हामी नेपाली समाजको विश्लेषण नै नयाँ गर्दै छौं । आम रूपमा हामी कम्युनिस्टहरूले नेपाललाई अर्धसामन्ती र अर्धऔपनिवेशिक भन्थ्यौं, अब त्यसको नयाँ परिभाषामा जाँदै छौं । नेपाल अब अर्धसामन्ती छैन, यो पुँजीवादउन्मुख भइसक्या छ । सामन्तहरूको जुन वर्चस्व थियो, अर्थतन्त्र र राज्यमा, अहिले त्यो रूपको वर्चस्व छैन, केवल अवशेष मात्र बाँकी छ । एकातिर दलाल, पुँजीपति र नोकरशाहहरूको, अर्कोतिर राष्ट्रिय पुँजीको छिनाझप्टीतिर नेपाली समाज पुग्या छ ।
अरू कम्युनिस्ट पार्टीहरू जस्तै एमालेले पनि मुलुकलाईर् अर्धसामन्ती र अर्धऔपनिवेशिक भन्ने गरेको छ । तपाईंहरू त एक कदम अगाडि बढेर निकै उदारवादी या सुधारवादी देखिन खोज्नुभएको हो ?
अर्धसामन्ती र अर्धऔपनिवेशिक भन्दैमा क्रान्तिकारी हुने र पुँजीवादउन्मुख हुनथाल्या छ भन्दा सुधारवादी/उदारवादी हुने भन्ने बिल्कुलै होइन । मुख्य कुरा राजतन्त्रको अन्त्य, गणतन्त्र, समावेशिता, संघीयता, धर्मनिरपेक्षताको घोषणा भइसकेपछि अहिले पनि मुलुक ६०-६२ वर्षअघि जस्तै अर्थसामन्ती छ या छैन भन्ने हो । सन् १८१६ बाट मुलुक अर्धऔपनिवेशिक भयो । विदेशी हस्तक्षेपविरुद्ध नेपालले आन्दोलन गर्नथालेको पनि धेरै भइसक्यो । अहिले पनि बि्रटिससँग सुगौली सन्धि गर्दाजस्तैको अर्धऔपनिवेशिक छ कि भूमण्डलीकृत विश्वमा फरक भइसक्यो भन्ने मूल कुरा हो । अब अर्धऔपनिवेशिकताको जमाना गयो, संसार नवऔपनिवेशिकतातिर गएको छ । संसारभरि भिन्न रूपको उपनिवेश बनाउने प्रक्रिया चल्या छ । हाम्रो स्वाधीनताको शक्ति पनि धेरै मजबुत भइसकेको छ । राष्ट्रिय स्वाधीनताउन्मुख देश हो यो । मुलुक अहिले पनि सुगौली सन्धिपछिको जस्तै अर्धऔपनिवेशिक नै छ भन्नु यान्त्रिक जडता हुन्छ ।
राज्य स्वाधीनताउन्मुख भयो, बलियो भयो भन्नुभयो, त्यसको आधारहरूचाहिं के हुन् ?
२००६ सालमा कम्युनिस्ट पार्टी गठन भएदेखि, ००७ सालको परिवर्तनदेखि, ०४६ सालको ठूलो परिवर्तन हुँदै १० वर्षको जनयुद्धले जुन आधार खडा गर्‍यो, चेतना र जागरणको हिसाबले नेपाली जनतालाई धेरै अगाडि बढाएको छ । त्यसैको बलमा परम्परागत संस्थाहरू अब परम्परागत रूपमा रहेनन् । अढाई सय वर्षदेखि जुन शाहवंशीय राजतन्त्र नेपाली राजनीतिको केन्द्रबिन्दुमा थियो, त्यसलाई अर्धसामन्ती भनिया हो । अहिले त त्यो प्रतिनिधि संस्था नै रहेन । जनतामा यस्तो जागरण आइसक्यो कि मुलुक संघीय भइसक्यो । संघीयतामा जानु भन्या त राष्ट्रिय ताकत नै बढ्नु हो । त्यसकारण मुलुक अर्धसामन्ती अवस्थामा छ भन्न मिल्दैन ।
तपाईंको राजनीतिक प्रतिवेदन पढ्दा तपाईंहरूको पार्टी परम्परागत कम्युनिस्ट पार्टीभन्दा क्रमशः समाजवादी पार्टी बन्नेतिर जान खोजेको देखिन्छ, यसमा सहमत हुनुहुन्छ ?
झन्डै-झन्डै सहमत छु म । हामीले के भन्यौं त भने १० वर्षको जनयुद्धले जुन परिवर्तन लिएर आयो देशमा, त्यसले पुँजीवादी-जनवादी क्रान्तिकै केही आधारभूत काम पूरा गर्‍यो । अब केही मात्रै बाँकी
छ । त्यो क्रान्ति माओत्सेतुङले भनेजस्तै प्राप्त हुनुपर्छ भनेर सोच्नु ठूलो यान्त्रिकता र जडताबाहेक केही
हुँदैन । किनभने कुनै पनि क्रान्ति एउटा देशमा भएजस्तै गरी अर्को देशमा हुने नै होइन । जनवादी क्रान्तिको कार्यभार पूरा गर्ने र समाजवादी क्रान्तिको तयारी गर्ने नयाँ रणनीति भनेका छौं, हामीले ।
हिजो त जनवादी क्रान्ति गर्ने भन्नुहुन्थ्यो, अहिले किन बाटो बदल्नुभएको ?
हिजो राजतन्त्र, निरंकुशता थियो, संघीयता आइसकेको थिएन, जनतामा जागरण आएको थिएन, त्यही भएर नयाँ जनवादी क्रान्ति भनेर लाग्नु ठीक थियो र लागेका थियौं । अहिले यत्रो परिवर्तन आइसक्यो, यसलाई संस्थागत गर्ने जिम्मेवारी हाम्रै हो । आफैंले रगत बगाएर यत्रो परिवर्तन ल्याउने अनि यो केही होइन, फेरि दीर्घकालीन जनयुद्ध गर्नुपर्छ भन्नु जनताको यत्रो ठूलो त्यागलाई होच्याउनु, अपमान गर्नु हो । त्यसकारण अब जनवादी क्रान्ति पुरानो तरिकाले गर्नु पर्दैन । एकात्मक सत्ता अन्त्य गर्नु थियो, गरियो । राजतन्त्र हटाउनु थियो, हटाइयो । संघीय सत्ता ल्याउनु थियो, ल्याइयो । राज्यलाई धर्मनिरपेक्ष बनाउनु थियो, बनाइयो । समावेशी र समानुपातिक राज्य बनाउनु थियो, बनाइयो । यी त पुँजीवादी-जनवादी क्रान्तिका आधारभित्रै पर्छन् नि । तर, अझै पनि जनताको घरदैलोमा आर्थिक परिवर्तनको उज्यालो गइसकेको छैन । त्यसकारण हामीले अब उत्पादनका निम्ति संघर्ष गर्नुपर्नेछ । अब जनताको जीवनस्तर उकास्ने हिसाबले पार्टीलाई उत्पादनमा लगाउँदाखेरि जनवादी क्रान्तिका बाँकी काम पूरा हुन्छन् । उत्पादनका निम्ति तलबाट जनपरिचालन र माथि -सरकार) बाट उत्पादन बढाउनलाई सहयोग गरियो भने पुँजीवादी क्रान्तिका बाँकी काम पूरा हुन्छन् । त्यसले समाजवादी क्रान्तिको आधार तयार पारिदिन्छ । अब समाजवादी क्रान्तिको तयारी हो, हाम्रो रणनीति नै त्यही हुन्छ ।
संविधानसभाकै बेला तपाईंहरू जनविद्रोह र सत्ताकब्जाको कुरा गर्नुहुन्थ्यो, अहिले एक्कासि कोल्टेफेराइ किन ?
तपाईंहरूलाई त्यस्तो लाग्न सक्छ, तर यो एक्कासि भएको होइन । हामीबीच यसबारे थुप्रै बहस भयो । अन्तर्राष्ट्रिय अनुभवको नयाँ सिराबाट अध्ययन गर्‍यौं । अनुभव पनि हासिल भयो । अध्ययन गर्दै जाने क्रममा हामी के निष्कर्षमा पुग्यौं भने केही नयाँ चिज नगर्ने हो भने जनवादी क्रान्ति पूरा गर्न सकिँदैन भन्ने लाग्यो ।
'सिन्सियरली' भन्नुपर्दा '(सत्ता) लिन सकिन्छ भने पूरै लिऊँ है' भन्ने पनि थियो हाम्रो । लिन सकिने हो भने किन नलिने भनेर मैले पनि भनेकै हुँ । संविधान पनि नबन्ने, जनतामा हामीप्रति आकर्षण पनि बढी हुने भएपछि पूरै सत्ता लिउँ न त भन्ने त चुनबाङ बैठकमा कुरा भएको थियो । त्यतिबेला संविधानसभाको चुनाव पनि प्रतिक्रियावादीले नगर्लान् भन्ने हामीलाई लाग्या थियो । राष्ट्रको हित हुन्छ भने किन नलिने भनियो । तर त्यो सम्भव भएन । अहिले दायाँ-बायाँ गर्नु जनताको हितमा छैन- यो हाम्रो पछिल्लो निष्कर्ष हो । हामी वस्तुगत यथार्थको ठीक-ठीक मूल्यांकन गरेर नीति बनाउँछौं ।
तपाईंहरूले पहिलोपटक सरकारको नेतृत्व गर्दा खरिपाटी बैठकमा निकै कडा दस्तावेज पेस गर्नुभएको थियो, अहिले फेरि सरकारकै नेतृत्वमा छँदाको दस्तावेजचाहिंं निकै नरम छ, साँच्चै नरम हुनुभएको हो ?
हाम्रो पार्टीले यतिबेला सरकारको नेतृत्व गरिरहेको छ, सत्तामा रहेको पार्टीले चर्का शब्द प्रयोग गर्दा कस्तो अवस्था हुँदोरहेछ भन्ने अनुभव म आफैंले गरिसकेको छु । आफैं सरकारको नेतृत्व गर्ने, आफैं प्रधानमन्त्री हुने अनि शब्द प्रयोगचाहिं विद्रोहमा छौं जस्तो गर्दा पार्टीलाई कुनै फाइदा हुने देखेनौं ।
तपाईंहरूले फेरि पनि पार्टी लाइन बदल्नुहुन्न, हिंसाको बाटो अपनाउनुहुन्न भन्ने कसरी पत्याउने ?
अहिलेसम्म जनवादी क्रान्तिका जे-जति उपलब्धि हासिल गरियो, त्यो बलपूर्वक नै गरियो । गणतन्त्र, राजतन्त्रको अन्त्य, धर्मनिरपेक्षता, संघीयता सबै नेपाली जनताले बल प्रयोग गरेरै प्राप्त गरेका हुन् । त्यसलाई संस्थागत गर्न जुन सम्झौता भयो, अब बाँकी काम शान्तिपूर्ण तरिकाले पूरा गर्न आधार खडा भएको छ । समाजवादी क्रान्ति पूरा गर्न बल प्रयोग हुन्छ कि हँुदैन भन्ने एउटा प्रश्न छ, त्यो भोलिको प्रश्न हो । जनवादी क्रान्तिका बाँकी जिम्मेवारी हामी प्रतिस्पर्धाद्वारा, उत्पादन वृद्धिद्वारा सरकारमा सहभागी भएर माथिबाट तालमेल गरी पूरा गर्न सक्छौं ।
महाधिवेशनले पार्टीको संरचना कस्तो बनाउँछ, नयाँ अनुहारहरू कति आउँछन् ?
विचार र रणनीतिको नयाँ संश्लेषण भनेर जुन मैले संकेत गरेँ, त्यसले स्वतः नयाँ संगठनको माग गर्छ । अहिले भइरहेको संगठनात्मक संरचना, शैलीमा महत्त्वपूर्ण परिवर्तन हुनुपर्छ । त्यसकारण यो महाधिवेशनमा केन्द्रीय समितिको निर्वाचन गर्ने क्रममा पनि त्यो झल्कियोस् भन्ने हामी चाहन्छौं । केही प्रस्ताव हेडक्वार्टरमा राखेको छु । कम्युनिस्ट आन्दोलनमा विगतमा केही गम्भीर त्रुटि भए । त्रुटिको एउटा केन्द्रबिन्दु लिडरसिप नै रहँदै आयो । खासगरी लेनिनको मृत्युपछि स्टालिन नेतृत्वमा आएपछि नै त्रुटि बढ्यो । भयानक रूपधारण भयो । महाधिवेशनबाट निर्वाचित भएका दुई तिहाइलाई फाँसीमा झुन्ड्याएर मारियो । त्यहाँ केही न केही वैचारिक, राजनीतिक, सांस्कृतिक आचरणगत त्रुटि नभईकन त्यति ठूलो दुर्घटना हुँदैन, कम्युनिस्ट पार्टीमा । माक्र्स, एंगेल्स वा लेनिनले परिकल्पना गरेको समाजवाद त्यस्तो होइन । तर त्यहाँ त्रुटि भयो । त्यो त्रुटिको मूलमा के छ भने जब पार्टी सत्ताको नजिक पुग्छ, त्यतिबेला नेताहरूबीच संघर्ष र एकताको सम्बन्ध हुनुपर्ने कुरा निणर्ायक हुँदो रहेछ ।
तपाईंहरू बिस्तारै स्टालिनको चर्को आलोचक बन्न थाल्नुभएको हो ?
व्यक्तिगत कमजोरीको कुरा गर्दा मान्छेहरू लेनिनलाई दोष लगाउँछन्, तर स्टालिनलाई कसैले दोष लगाउन सक्दैन । तर उनले पार्टीभित्रको अन्तरसंघर्षका क्रममा आफ्नो विरोध गर्नेलाई सिध्याउनुपर्छ भने । मेरो विरोध गर्नु भनेको क्रान्तिको विरोध हो भन्ने उनको बुझाइ थियो । स्टालिनको आलोचना, विरोध भयो भने विरोध गर्नेलाई विदेशी दलाल वा गद्दार भनियो । केन्द्रीयस्तरका ९८ जनालाई झुन्ड्याएर मार्नुपर्ने स्थिति बन्यो । त्यो माक्र्सवादसम्मत भएन । यसबारे अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा ठूलो बहस भइसकेको छ । स्टालिनलाई गाली गर्ने त संसारभरि छन् । तर हामीले अहिले हेर्न खोजेको माओको बारेमा पनि हो ।
चीनमा पनि माओत्सेतुङमा स्टालिनको प्रभाव कस्तो थियो भनेर हामी हेर्दै छौं । माओमा पनि एउटा -पार्टीबाट) गयो भने दलाल भनिहाल्ने, जेल हालिहाल्ने स्टालिनकै जस्तो परिपाटी थियो । माओमा पनि स्टालिनको प्रभाव देखियो । यो बहसचाहिं हाम्रोमा पनि हुनेवाला छ । किरणहरू त अलग हुनुभयो । उहाँहरूमा पनि स्टालिनकै भूत सवार छ । उहाँले हामीलाई दलाल भइसके, गद्दार भइसके, केही पनि छैन भनेर सजिलै भनिदिनुभयो, स्टालिनले भन्याजस्तै गरी । केही मान्छेमा कमजोरी हुन सक्छ, कमजोरी नभएको मान्छे त कोही हुँदैन । कुनै एकजनामा कमजोरी हुनु नै पार्टी गद्दार हुने त होइन । बहस, संघर्षबाट त्यसलाई सुधार्ने तरिका पो हुन्छ । जनतामा गएर सच्चिन सकिन्छ । सजिलै दलाल भनिदिने एउटा गलत 'टे्रन्ड' आयो ।
तपाईंको पार्टीले राष्ट्रियताका सवालमा कस्तो नीति लिंदै छ ? विशेषगरी छिमेकी भारतलाई हेर्ने दृष्टिकोण ?
नेपालको राष्ट्रिय स्वतन्त्रता र स्वाधीनता हामी नेपाली मात्रको हो, त्यो मुद्दाबाट तलमाथि हुनै
सक्दैनौं । तर, हिजो जुन तरिकाले गर्‍यौं, त्यसबाट चाहिं यथार्थमा राष्ट्रको स्वाधीनतालाई बलियो होइन, कमजोर हुन्छ । किनभने हामी विद्यार्थी संगठन वा क्लब होइन, त्यो भए त भन्डाफोर गरेर जाने स्थिति हुन्थ्यो । अहिले हामी जुन ठाउँमा छौं, पहिलो जोड राष्ट्रिय स्वाधीनतालाई सुदृढ गर्नु हुन्छ । स्वाधीनता, भौगोलिक अखण्डतालाई बलियो पार्न जनता अधिकारसम्पन्न हुनुपर्छ । संघीयताले राष्ट्रियतालाई बलियो पार्छ । जनताको ठूलो हिस्सालाई राज्य सञ्चालनमा सहभागी गराउँछ र जनतालाई उत्पादनमुखी काममा सक्रिय पारिदिन्छ । संघीयताले मुलुक कमजोर हुन्छ भन्नु भ्रम मात्रै हो । बहुसंस्कृति, बहुभाषी, बहुधार्मिक देशलाई एक ढंगले अधिकारसम्पन्न नबनाई नेपाल राष्ट्र अधिकारसम्पन्न हुन्न । आन्तरिक राष्ट्रियता बलियो नबनाईकन कुनै विदेशीलाई गाली गरेर मात्रै राष्ट्रियता सुदृढ हुन्छ भन्ने सोचियो भने त्यो केटाकेटीपन, मूर्खता वा यान्त्रिकपनभन्दा केही होइन । कूटनीतिक क्षेत्रमा पनि त्यही स्तरको हैसियत नबनाईकन केही प्रगति हुँदैन । राष्ट्रियताका सवालमा अब परिपक्व तरिका अपनाउनुपर्छ । राजाको समर्थन र भारतको विरोध गर्दा राष्ट्रवादी हुने र भारतको समर्थन गरेर लोकतन्त्रवादी हुने- दुवै गलत हो । लोकतन्त्रको जरो आफ्नै देशमा गाडेको हुनुपर्छ । बैसाखी टेकेको लोकतन्त्र र सामन्ती संकीर्ण राष्ट्रवादलाई राष्ट्रवाद देख्नु दुवै हानिकारक छ ।
प्रसंग बदलौं, राजनीतिक गतिरोधको हल कहिले-कसरी हुन्छ ? तपाईंहरूले सरकार छाड्न नचाहेकाले चुनाव हुन नसकेको होइन ?
यो सत्य होइन । हामीले सरकार नछोड्न खोजेको भन्ने पनि सत्य होइन । हामी छिटोभन्दा छिटो निर्वाचन होस् भन्नेमै छौं । संविधानसभाको अवसानपछि पनि निर्वाचन घोषणा गरिएकै हो । विपक्षीले सहयोग गरेको भए मंसिरमै हुन्थ्यो । असहयोग गरेका कारण निर्वाचन हुन सकेन ।
पद त्याग गर्न नमानेर असहयोग त प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईले गरिरहनुभएको आरोप छ नि ?
बाबुरामप्रति व्यक्तिगत रिस गर्नुपर्ने कुनै कारण छैन । उहाँ शान्तिविरोधी त होइन नि । चुनाव घोषणापछि बाबुराम भट्टराईकै सरकारमा आउनुस्, चुनाव गरौं भन्यौं । गृहमन्त्री दिन्छौं, अख्तियारको प्रमुख पनि तपाईंहरूकै अनि उच्चस्तरीय संयन्त्रको अध्यक्ष पनि सुशील कोइराला नै हुनुहोस् भनेर कांग्रेसलाई भनेकै हुँ, फेरि पनि उहाँहरू तयार हुनुभएन । उहाँहरूले प्रचण्डले यसो भनेको थिएन भनेर त भन्न सक्या छैनन् नि । म प्रधानमन्त्री पनि होइन, सहमति भएर निकास निस्कियोस् भन्नेमै म थिएँ । प्याकेजमा सहमति गरेर कांग्रेसलाई नै सहमतिको सरकार दिन पनि तयार भयौं । तर सहमतिलाई क्याबिनेटबाट 'इन्डोर्स' गराउन कांग्रेस र एमालेका नेताहरू तयार भएनन् । सुरुका दिनमा झलनाथ खनाल र माधव नेपालले सहमति जनाउनुभयो, तर अलिपछि केले काम गर्‍यो खै, एकदिन पनि एक घन्टा पनि छलफल गर्न सक्दैनौं भन्नुभयो । पछि अरूले पनि विरोध गर्न थाले, त्यो त्यत्तिकै भताभुंग भयो । वास्तवमा बाधक बाबुराम होइनन्, कांग्रेस र एमालेको अदूरदर्शी चिन्तन नै बढी जिम्मेवार छ ।
अब यस्तो अवस्थामा जेठभित्र चुनाव हुन सक्छ कि सक्दैन ?
जेठमा चुनाव हुन्छ र हुनुपर्छ । जेठभित्र चुनाव हुनका लागि माओवादी अब जे गर्न पनि तयार छ । जस्तो त्याग गर्न पनि तयार छौं हामी । यो कुरा प्रधानमन्त्रीका हैसियतले बाबुरामजीले पनि सार्वजनिक रूपमा भन्दै आउनुभएको छ र अध्यक्षका हैसियतले मैले पनि बोलिरहेको छु । विभिन्न विकल्प त भन्यौं, तर कुनै पनि काम लागेनन्, सहमति हुन सकेन । अन्तिममा स्वतन्त्र कोही व्यक्ति भए पनि हामी तयार छौं भन्यौं, त्यतिबेला यो व्यक्ति हुनुपर्छ भनेर हामी भन्थ्यौं, अब हामी व्यक्तिमा पनि छैनांै । कांग्रेसले तुलनात्मक रूपमा स्वतन्त्र व्यक्ति अघि सारे र जेठ १५ भित्र चुनावको ग्यारेन्टी गरे हामी त्यसमा सहमत हुन्छौं ।
अब हामी व्यक्तिमा अड्किएर चुनाव रोक्नु हुँदैन भन्ने निष्कर्षमा पुगेका छौं । त्योबाहेक राष्ट्रपति, कांग्रेस, एमाले वा अरू कसैले यो विकल्पबाट गएर चुनाव गर्न सकिन्छ भन्ने विकल्प ल्याए हामी चुनावलाई केन्द्रबिन्दुमा राखेर हरेक कुरामा विचार गर्न तयार छौं । चुनाव हुनुपर्‍यो जस्तो विकल्पमा पनि हामी सोच्न तयार भयौं । विगतमा राम्रो 'इन्स्िटच्युसन' मा बसेर काम गरेका त्यस्ता व्यक्ति आउँछन् भने पनि हामी तयार छौं । राष्ट्रपतिले महाधिवेशनपछि जसरी पनि टुंगोमा पुग्नुपर्छ भन्नुभएको छ । जेठभित्र चुनाव गराउने सहमति गर्न रातभरि नसुतेर पनि छलफल गर्न हामी तयार छौं ।
भनेपछि अब स्वतन्त्र व्यक्तिमै सहमति हुँदै छ ?
हो, स्वतन्त्र व्यक्तिमै सहमति अघि बढिरहेको छ ।
कांग्रेस, एमालेको प्रतिक्रिया के छ ?
म त कसरी भन्नु, उहाँहरूले हामी सहमत भयौं भनेर त भन्नुभएको छैन । कतिपय नेताले भने ठीक छ भनेका छन् । खासगरी सुशीलजी सहमत भएको मैले पाएको छैन । एमालेमा धेरैले स्वतन्त्रमा सहमति जनाएका छन्, केहीको नहुन सक्छ । अन्तिममा सबैको सहमति बन्छ भन्ने नै मलाई लाग्या छ ।
व्यक्तिचाहिं को हुने हो ?
व्यक्तिबारे अहिले नै नभनौं ।
तपाईंहरू एकातिर चुनाव, समानान्तर रूपमा संविधानसभा पुनःस्थापनाको कुरा पनि गर्नुहुन्छ नि ?
अहिले हामीले चुनावमै बढ्ता जोड दिएका छौं । समानान्तर रूपमा पुनःस्थापनामा जोड दिएका छैनौं ।
प्रधानमन्त्री भट्टराईको शैली हेर्दा त लामो समय सत्तामा रहन खोजेको, निरकुंश बन्न खोजेको देखिन्छ नि ? कसरी पत्याउने चुनाव हुन्छ भनेर ?
बाबुरामले सरकार छोड्न नखोजेको र निरंकुश हुन खोजेको भन्ने सत्य होइन । उहाँले नै जेठमा चुनाव गर्ने भनिरहनुभएको छ । हामीबीचमा त कुरा भइरहेको छ । बरु उहाँ जतिसक्दो छिटो छाड्न नै तयार हुनुहुन्छ । छिटो निकास होस् भन्नेमै हुनुहुन्छ । जेठमै चुनाव गर्न पार्टीमै पनि छलफल भएको छ । चुनाव गराउँछु भनिरहेका बेलामा बरु तपाइर्ंहरू (कान्तिपुर) ले बाबुरामजीलाई अलि बढी लखेटेको जस्तो लाग्छ । यस्तो नगरिदिनोस् भन्ने मेरो हार्दिक अनुरोध छ ।
पत्रकार डेकेन्द्रराज थापा हत्याको मुद्दामा प्रधानमन्त्रीले जसरी हस्तक्षेप गर्नुभयो, त्यो पनि त ठीक भएन ?
त्यो केस जसरी उठाइयो, त्यसमा हाम्रो गम्भीर आपत्ति छ । डेकेन्द्र हत्याको सन्दर्भमा मैले त्यतिबेलै विज्ञप्ति निकालेको थिएँ, यो हाम्रो केन्द्रीय नीतिअनुसार होइन भनेर । दोषीलाई बचाउनुपर्छ भनेर पार्टीको सोचाइ होइन । निर्ममतापूर्वक र पाशविक हिसाबले सबैभन्दा बढी त माओवादी नै मारिएका छन् । कृष्ण सेनजस्ता समर्पित मान्छे पनि मारिए, अरू थुपै्र पत्रकार मारिएका छन् । त्यसकारण त्यस्ता घटनालाई टीआरसी (सत्य निरूपण तथा मेलमिलाप आयोग) मार्फत सम्बोधन गरिनुपर्छ भनेर म प्रधानमन्त्री भएकै बेलामा पनि अध्यादेशमार्फत अघि बढाएको थिएँ । तर अध्यादेश अघि नबढ्दै सरकार गयो, माधव नेपाल प्रधानमन्त्री भएका बेलामा त कुरै उठेन । कान्तिपुरजस्तो पत्रिकाले त टीआरसी बनाउन जोड दिनुपर्ने ठाउँमा द्वन्द्वकालको एउटा घटनालाई लिएर माओवादी हत्यारा हो भन्न खोज्दा समग्र शान्ति सम्झौताको विरोध गर्न खोजेको र एउटा वर्ग र तप्कालाई साथ दिन खोजेको जुन देखिन्छ, त्यो शोभनीय लाग्या छैन ।
जहाँसम्म प्रधानमन्त्रीका हैसियतमा त्यसरी बोल्न हुन्थ्यो कि हुन्थेन भन्ने एउटा विषयचाहिं हो । मैले पनि प्रधानमन्त्रीका हैसियतले त्यो विषयमा बोल्दा अलि बढी सतर्कता अपनाउनुपर्छ भनेको पनि हो र पछि उहाँले त्यो 'रियलाइज' पनि गर्नुभयो ।

दोलखा, माघ २० - धेरैका लागि लोभलाग्दो देश अमेरिका एकचोटि छिर्न जोसुकैको पहिलो रोजाइ हुन्छ । यसमा कोही सफल हुन्छ त कोही बिफल । बिफल हुनेहरू सबैथोक गुमाएर हिस्स पर्छन् । अमेरिका छिर्न बिफल एक युवती आफ्नै श्रीमान्बाट ठगिएको भन्दै न्यायका लागि भौतारिँदैछिन् ।
अमेरिका छिर्ने प्रलोभनले हौसिँदै श्रीमान् हेमन्तशंकर आचार्यको आग्रहमा सम्बन्ध विच्छेद गरेकी २२ वर्षीया मन्दिरा न्यौपाने विह्वल छिन्, अमेरिका र श्रीमान् दुवै गुमेपछि । आफू बर्बाद भएँ भन्दै न्याय पाउने उपायको खोजीमा सदरमुकाम चरिकोटमा भेटिएकी मन्दिराले मागी बिहे भएको दुई वर्षमै श्रीमान्को विश्वासमा परेर सम्बन्ध विच्छेद गरेपछि बिचल्लीमा परेको बताउँछिन् । उनी आफूलाई मायाजालमा पारेर सम्बन्ध विच्छेदको सिकार बनाउने बुलुङका हेमन्तशंकरविरुद्ध खुलेरै उत्रिएकी छन् । अधिकारकर्मीको सहारामा आफूमाथि भएको जालसाजी र अन्यायको क्षतिपूर्ति माग गर्दै दौडधुप गरिरहेकी उनले आफूजस्तै अरू नठगिउन् भनेर घटनालाई सार्वजनिक गर्न चाहेको पनि बताइन् । 'डिभी पर्‍यो, डिभोर्स नगरी भिसा नआउने भो,' मन्दिराले आफूलाई हेमन्तले नाटक रचेको कुरा सम्झँदै भनिन्, 'अमेरिका जानेबित्तिकै मलाई पनि लान्छु भनेपछि म फसेँ ।' कानुनअनुसार सम्बन्ध विच्छेदले मान्यता पाएपछि मात्र जालसाजीमा फसिएछ भन्ने
पत्ता पाएको उनले सुनाइन् । हेमन्तको चाहिँ सँगै बस्न नसक्ने भएकाले मन्दिराले राजीखुसीमै सम्बन्ध टुटाएको र त्यसको क्षतिपूर्तिसमेत आफूले तिरिसकेको दाबी छ ।
'नातामा भान्जा पर्ने भुपेन्द्र अमेरिकामा छ । उसैको सहयोगमा म अमेरिका जान्छु । त्यसपछि तिमीलाई पनि बोलाउँछु पि्रय,' मन्दिराले हेमन्तले भनेको कुरा सम्भिmँदै भनिन् । 'पहिलेभन्दा हेमन्तले झन बढी माया गथ्र्यो, आफू पनि मख्खै पर्थे ।' दुई वर्षअघि बिहे भए पनि माइती नजिकको विद्यालयमा अस्थायी शिक्षिका भएकाले मन्दिरा बेलाबेलामा मात्र हेमन्तको घरमा
जान्थिन् । 'डिभोर्स गरेर छ महिना नकटेसम्म उसले काठमाडौंमा राख्यो, मीठोमीठो कुरा सुनायो,' उनीे अरू सम्भिmन्, 'अमेरिका जाने भूतले मलाई छोपेछ, मैले उनले भनेअनुसार कागतपत्रमा सहीछाप गर्दै गएँ, त्यो बीचमा हेमन्तले राजीखुसीमा सम्बन्ध विच्छेद भएको भन्ने मिलापत्रमा समेत सही चुकाइसके छ ।' हल्ला नगर्नु अमेरिका जाने कुरा कसैले भाँड्न सक्छ भनेकाले माइतीमा बुबा आमालाई सम्बन्ध विच्छेदको कुरासम्म नसुनाएको मन्दिराले भनिन् ।
फुरुङ पर्दै काठमाडौं जिल्ला अदालतमा गएर ०६८ चैत १७ गते सम्बन्ध विच्छेद गरेर आफू फसेको कुरा यसै सालको डिभी चिठ्ठा खोलेपछि मात्र मन्दिराले थाहा पाइन् । 'डिभी भर्ने ठाउँमा गएर बुझ्दा बिहेको कागज बनाउनुपर्ने ठाउँमा डिभोर्स पो गर्नुभो भनेर साहु हाँसेपछि झस्किएँ,' मन्दिरा भन्छिन्,
'तत्काल हेमन्तलाई फोनमा यो कुरा सुनाएँ ।' हेमन्तले 'अब तेरो र मेरो कुनै सम्बन्ध छैन, आफ्नो बाटो लाग' भनेर पन्छिएपछि बिचल्ली जीवन बिताइरहेको उनले भनिन् । मागेर बिहे भए पनि अरूसँगै सम्बन्धका कारण आफूमाथि धोका भएको उनी बताउँछिन् । उनी भन्छिन्, 'यो घटनालाई सार्वजनिक गर्दा मलाई नै घाटा छ तर श्रीमान्को विश्वासमा परेर मजस्तै अरूले बिचल्ली खेप्न नपरोस् भनेर जालसाजीको मुद्दासमेत हाल्ने तयारीमा छु ।'
हेमन्तले मन्दिराका आरोप नाटक भएको दाबी
गर्दै थप तनाव नदिओस् भन्ने चाहेको बताए । अधिकारकर्मी सिर्जना कार्कीले मन्दिराले दमित घटनालाई सार्वजनिक गर्न चाहेर अरू महिला यो प्रकृतिको दुर्दशाबाट बचाउने साहस गरेकी बताइन् ।

नायिका सुष्मा कार्की काठमाण्डौका हलमा बारम्बार छाउने गरेकी छिन् । यो बर्ष प्रदर्शनमा आएका अधिकांश सिनमा असफल भएको अवस्थामा सुष्माले अभिनय गरेको ‘विन्दास’ ले भने लगानी उठाउन सफल भएको छ । यसैले पनि काठमाण्डौमा यो सिनेमा बारम्बार प्रदर्शनमा आउने गरेको छ ।शुक्रबारदेखि काठमाण्डौको गंगा र कलंकी हलमा ‘बिन्दास’ प्रदर्शनमा आएको निर्माता मधुकुमार श्रेष्ठले जानकारी दिएका छन् । बिन्दास काठमाण्डौका हलमा तेश्रो पटक लागेको हो । हलमा लागेका अन्य सिनेमाले व्यापार नगरेको खण्डमा ‘विन्दास’ लगाउने गरिएको छ । राजु गिरीको निर्देशनमा तयार भएको सिनेमा भित्र सुष्माका अलवा सुशान्त कार्की, अशोक फुयाँलको मुख्य भुमिका छ । चलचित्रमा नायिका कार्कीले खुलेरै उत्तेजक दृश्य दिएकी छिन् । यसैले पनि काठमाण्डौका हलसंचालकका लागि कार्की रुचाइएकी हुन् ।

प्रकृतिको हरियालीमा हरियो बिकिनीमा रमाउदै गर्दा मोडल केली बु्रक निक्कै खुशी देखिईन् । ३३ बषिर्य मोडलले फ्लोरोडियामा बिदा मनाइरहेकी छिन् । सेताई होटलमा बिदा मनाइरहदा केली स्विमिङ पुलबाट प्रकृतिको हरियाली खोज्दै निस्किएकी थिइन् ।

सन् २००२ मा गाडिले सर्वसाधारणलाई ठक्कर दिएको मुद्दामा बलिउड अभिनेता सलमान खानलाई १० वर्षकोे सजाय हुनसक्ने सम्भावना देखिएको छ । मुम्बइस्थित मजिस्ट्रेट अदालतले बिहिबार सलमानको यो मुद्दामा सुनुवाई गर्दै उनी विरुद्ध हत्या उद्योगमा प्रमाण पुग्नसक्ने भन्दै आउँदो मार्च ११ मा आफै अदालतमा उपस्थित हुन आदेश दिएको छ । यदि उनी विरुद्ध हत्या उद्योगमा प्रमाण पुगेमा उनलाई १० वर्षको जेल सजाय हुनेछ । अहिले सलमानको उक्त अभियोग सम्बन्धित ऐनको दफा ३०४(१) अन्तरगत हेरिँदै आएकोमा हत्या उद्योग ठहरेमा दफा ३०४(२) आकषिर्त हुनेछ । सो दफा अन्तरगत उनलाई १० वर्ष जेल सजाय हुनेछ । सन् २००२ को सेप्टेम्बर २८ का दिन सलमानले चलाएको गाडिले मुम्बइमा ठक्कर दिँदा एक जनाको ज्यान गएको थियो भने ४ जना घाइते भएका थिए ।

एटीएमजस्तो अश्लिल चलचित्र खेलेर चर्चामा आएकी नायिका जिया केसी पछिल्लो दिनमा भुवन केसीको जस्तो पाको उमेरका हिरोसँगको प्रेम सार्वजनिक गरिरहेकी छिन् । हालै साप्ताहिकलाई अन्र्तवार्ता दिंदै नायिका केसीले भुवनले मानेको खण्डमा आफु बिबाहका लागि तयार रहेको बताइन् ।

स्यान्ट्रो र फ्ल्याट किनिदिने भन्दै भारतीयहरु आफुसँग सम्बन्ध राख्ने प्रस्ताव लिएर आएको भन्दै जियाले भनिन-’ स्यान्ट्रोको लोभमा परेर परिवार भएको ब्यक्तिको ओछ्यान तताउनुभन्दा यस्ता-भुवन)लाई प्रेम गर्नु राम्रो हो । आखिर सेक्स भनेको आफुले प्रेम गर्ने ब्यक्तिसँग गरेको पो राम्रो ।’

‘मलाई एक्लो, सफा सुग्घर, मायालु र हेण्डसम पुरुष मन पर्छन । यी सवै कुरा भुवन केसीमा छ’ जियाले आफुभन्दा दोब्बर बढि उमेरका भुवनसँगको आशक्ति देखाउँदै भनिन-’ नेपालको सुपरस्टार भएर पनि उहाँ आमा-बुबाको सेवा गरेर बसिरहनुभएको छ । बिचरा भुवन कति दुःखी हुनुहुन्छ । उहाँजस्तो ब्यक्तिको साथी हुन पाउनु ठूलो कुरा हो ।’

वास्तविक नाम जानुका कार्की भए पनि निर्देशक दीपक श्रेष्ठको सुझावमा जिया केसी भएकी उनले धेरै निर्माता निर्देशकले सेक्रिफाइज गर्नुपर्छ भन्दै यौन प्रस्ताव राखेको बताइन् ।

‘यस्तो प्रस्ताव राख्ने पहिलो त निर्माता निर्देशक नै हुँदा रहेछन’ जियाले भनिन-’उनीहरुलाई माध्यम बनाएर बिज्ञापन एजेन्सीका भारतीयहरु ठूलो अफर लिएर आउँदा रहेछन । कतिले मलाई फ्ल्याट किनिदिन्छु भने, कतिले सेन्ट्रो गाडी दिन्छु भने । तिमी मेरो पार्टनर बन, तिम्रा लागि बर्षमा दुईवटा फिल्म बनाइदिन्छु भन्ने निर्माता पनि हुँदारहेछन् । बल्ल थाहा भयो सेक्रिफाइजको अर्थ ।’

यस्ता आए पनि आफुले नस्वीकारेको दावी गर्दै उनले भनिन- ‘कतिपय नायिका यस्ता कुरालाई बाहिर ल्याएर इन्डष्ट्रीका मान्छेलाई बदनाम गर्छन, म त्यसो गर्नु हुँदैन् भन्छु ।’

लन्डन , माघ १९ - बेलायतका लागि संयुक्त अधिराज्यका राजदूत सुरेशचन्द्र चालिसे ग्रासरुट डिप्लोम्याट अवार्डबाट सम्मानित भएका छन् । सामाजिक तथा आर्थिक कुटनीति मार्फत बेलायतमा बसोवासरत गोर्खालीहरुलाई ब्रिटिश समाजमा समायोजनका लागि खेलेको भूमिकास्वरुप उनलाई यूकेको प्रतिष्ठित अवार्ड प्रदान गरिएको हो ।
बिहीबार वेष्टमिनिष्टरमा आयोजित एक भव्य कार्यक्रममा राजदूत चालिसेसहित ६ जना विशिष्ट व्यक्तिलाई विभिन्न तीन विधामा सो अवार्ड प्रदान गरिएको थियो । अवार्ड पाउने अन्यमा यूकेको कन्जरभेटिभ पार्टीका सांसद् रोवर्ट बकल्याण्ड, लेवोर सासंद डेब्बी अब्रहाम्स्, हाउस अफ लर्डका सदस्य ब्यारोनेस् मे व्लड एमबीइ, बेलायतका लागि ब्राजिलका राजदूत रोवर्टो जगुरिव र कोलम्बियाका राजदूत मौरिसियो मुनेरा छन् ।
अवार्ड प्राप्त गरेपछि कार्यक्रममा वोल्दै राजदूत चालिसेले विश्वमै परिश्रम र अनुशासनका लागि परिचित गोर्खाली नेपालीहरुलाई बेलायती समाजमा समायोजन गराइनु अपरिहार्य रहेको बताए । आफ्नो कार्यको कदर गर्दै अवार्ड प्रदान गरिएकामा खुसी व्यक्त गर्दै चालिसेले बेलायतमा बसोबासरत विभिन्न आर्थिक, सामाजिक र साँस्कृतिक पहिचान वोकेका नेपालीलाई बेलायती समाजमा समायोजन गराउन अवार्डले दूतावास र आफूलाई अझ उत्साहित गर्ने बताए ।
अवार्डका लागि बेलायत स्थित उच्चस्तरीय राजनीतिज्ञ, सरकारी पदाधिकारी तथा कुटनीतिज्ञहरु गरी ५० जना मनोनित भएका थिए । बेलायती राजनीतिज्ञबाहेक बेलायतका लागि ब्राजिल कोलम्विया, अर्जेन्टिना, फिनल्याण्ड, फिलिपिन्स, होण्डुरस, मल्डोभा, स्लोभानिया र इजरायलका राजदूतहरु पनि सो अवार्डका लागि मनोनित भएका थिए ।

दैलेख, माघ १९ - पत्रकार डेकेन्द्र थापा हत्याका अभियुक्तलाई पुर्पक्षका लागि थुनामा राख्न दैलेख जिल्ला अदालतले आदेश दिएको छ । जिल्ला न्यायाधिश रामकृष्ण भट्टको इजलासले शुक्रबार तत्काल प्राप्त प्रमाणका आधारमा अभियुक्तहरु कसुरदार देखिएकाले मुलुकी ऐन अदालती बन्दोबस्त महलको ११८ (२) बमोजिम पुर्पक्षका लागि थुनामा राख्न आदेश दिएको हो । आदेशलगत्तै पक्राउ परेका पाँचैजना अभियुक्तलाई जिल्ला कारागार चलान गरिएको छ ।
थुनछेकका लागि वादी प्रतिवादी तर्फका वकिलको बहस दुई दिनसम्म चलेको थियो । जाहेरी दरखास्तवाला लक्ष्मी थापाको तर्फबाट जिल्ला न्यायाधिवक्ता डम्बर काफ्ले, अधिवक्ताहरु गोविन्द बन्दी, दिनेश त्रिपाठी, वसन्त गौतम, सुरेन्द्र अधिकारी, ललित मल्ल र प्रतिवादीका तर्फबाट गोपाल सिवाकोटी चिन्तन, केदार गुरागाई, कपिल पोखरेल र कृष्णलाल भट्टराईले बहस गरेका थिए ।
द्धारी गाविस १ का लक्षीराम घर्तीमगर, बालुवाटार ९ का निरकबहादुर घर्तीमगर, वडा नं. ४ का बीरबहादुर केसी, द्धारी ३ का हरिलाल पुनमगर, रानीवन गाविस १ का  जयबहादुर शाही, छिउडीपुसाकोट १ का बमबहादुर खड्का अरुण, केशव खड्का, कट्ट िगाविस १ का बमबहादुर खड्का मुक्ति, द्धारी १ का भक्तिराम लामिछाने उपर कर्तव्यज्यानसम्बन्धी मुद्दा दायर गरिएको थियो । 

दैलेख, माघ १९ - छोरा डेकेन्द्रको मुद्दामा वकिलहरूको बहस सुनिरहेकी गंगादेवी थापा बिहीबार दिनभर रोइरहिन् । आफ्नो पक्षका ५ जना वकिलले बहस गरिरहँदासम्म धैर्यपूर्वक इजलासमा बसेकी थिइन् । जब प्रतिवादीतर्फका वकिलले मानवीय संवेदनासमेत ख्याल नगरी डेकेन्द्रबारे तथानाम आरोप प्रमाणित गर्न थाले तब उनले मन थाम्न सकिनन् । विपक्षीको बहस सुन्नासाथ बेहोसजस्तै बनिन् । प्रतिवादीका वकिल कपिल पोखरेलले बहस गरिरहँदा छोरीलाई अंगालो मार्दै उनी रुँदै बाहिरिइन् । 'मन थाम्नै सकिनन्,' जीवनमा पहिलोपल्ट इजलास कक्षमा बहस सुन्न पुगेकी उनले बाहिरिने क्रममा भनिन्, अहिलेसम्म माओवादीले नलगाएको आरोप आज ती वकिलबाट सुन्नुपर्‍यो । झूटो कुरा गरेर कस्तो न्याय दिलाउन लागेका होलान् ।'
बोल्न गाह्रो भएपछि अदालतको गेटबाट बाहिरिएकी ६५ वषर्ीय गंगादेवीको अनुहार आँसुले निथ्रुक्क भिजेको थियो । उनी जीवनमै पहिलोपल्ट इजलास कक्षमा बहस सुन्न पुगेकी थिइन् । दुई छोरी र दुई बुहारीका साथ इजलास कक्षको बायाँ साइडको अग्रभागमा उनले करिब ३ घन्टाजति बहस सुनेकी थिइन् । बहस सुन्न पत्रकार, नागरिक अगुवा, माओवादी नेता कार्यकर्ता र अभियुक्तका परिवारका सदस्यहरूको इजलास कक्षमा भीड लागेको थियो । जाहेरी दर्खास्तवाला डेकेन्द्र पत्नी लक्ष्मी थापाको तर्फबाट जिल्ला न्यायाधिवक्ता डम्बर काफ्लेका साथमा अधिवक्ताहरू वसन्त गौतम, कृष्णबहादुर हमाल, सुरेन्द्र अधिकारी, ललितबहादुर मल्ल र प्रतिवादीका तर्फबाट गोपाल शिवाकोटी चिन्तन, केदार गुरागाईं र कपिल पोखरेलले बिहीबार बहस गरेका थिए । अभियुक्त पक्षबाट बहस गर्न चिन्तनसहितको टोली काठमाडौंबाट अघिल्लो दिन आइपुगेको थियो । डेकेन्द्रको पक्षबाट गोविन्द बन्दी लगायतका अधिवक्ताको बहस बाँकी छ । बहस सकिएपछि न्यायाधीशले शुक्रबार थुनछेकको आदेश दिनेछन् । जिल्ला अदालतका स्रेस्तेदार आनन्दराज पन्तले शुक्रबार अभियुक्तउपर थुनछेकको आदेश हुने जानकारी दिए ।
डेकेन्द्र मुद्दाको विपक्षमा जिल्लाका कानुन व्यवसायीले साथ दिएका छैनन् । मोहन वैद्य नेतृत्वको नेकपा-माओवादीले चिन्तनसहित ४ जना कानुन व्यवसायी दैलेख पठाएको हो । 'डेकेन्द्र पत्रकारमात्र नभई असल समाजसेवीसमेत भएकाले उसप्रति जिल्लावासीको राम्रो सद्भाव रहिरहेको छ,' अधिवक्ता खड्गबहादुर सिजापतिले भने, 'डेकेन्द्रको अनाहकमा हत्या भएकाले विपक्षमा वकालत नगरेका हौं ।'
सरकारी वकिल कार्यालयले सोमबार हत्या अभियोगमा ९ जनाविरुद्ध सर्वस्वसहित जन्मकैदको माग राखी अदालतमा मुद्दा दायर गरेको थियो । जिल्ला न्यायाधिवक्ता डम्बर काफ्लेले प्रहरी प्रतिवेदनका आधारमा द्वारी गाविस-१ का लक्षीराम घर्तीमगर, बालुवाटार-९ का निरकबहादुर घर्तीमगर, वडा नं. ४ का वीरबहादुर केसी, द्वारी-३ का हरिलाल पुनमगर, रानीवन गाविस-१ का जयबहादुर शाही, छिउडीपुसाकोट-१ का बमबहादुर खड््का अरुण, केशव खड््का, कट्टी गाविस-१ का बमबहादुर खड््का मुक्ति, द्वारी-१ का भक्तिराम लामिछाने माथि कर्तव्यज्यानसम्बन्धी मुद्दा दायर गरेका थिए ।
अभियुक्तविरुद्ध मुलुकी ऐनको दफा १३ -३) बमोजिम सर्वस्वसहित जन्मकैद माग गरिएको छ । अन्य ४ जना अभियुक्तहरू फरार छन् । यदि शुक्रबार थुनछेकको आदेश भएमा अदालतले वारेन्ट तथा म्यादी पुर्जी जारी गर्नेछ । राज्यकै संरक्षणका कारण कट्टीका बमबहादुर खड्का मुक्ति, छिउडीपुसाकोटका बमबहादुर खड्का अरुण, सोही गाविसकै केशव खड्का र द्वारीका भक्तिराम लामिछानेलाई प्रहरीले पक्राउ गरेको छैन ।
खानेपानीसम्बन्धी वार्तामा बोलाइएका थापालाई ०६१ असार १२ गते अपहरण गरी साउन २७ गते हत्या गरी गाडेका थिए । डेकेन्द्र हत्या पार्टी निर्देशनविपरीत भन्दै माओवादीका तत्कालीन पश्चिम क्षेत्रका इन्चार्ज पोस्टबहादुर बोगटीले विज्ञप्तिमार्फत माफीसमेत मागेका थिए । हत्याको चार वर्षसम्म माओवादी कार्यकर्ताले शव लुकाइराखेका थिए । नेपाल पत्रकार महासंघको पहल र राष्ट्रिय मानव अधिकार आयोगको सहयोगमा शव उत्खनन गरी डीएनए परीक्षणपश्चात् परिवारले दाहसंस्कार गर्न पाएका थिए ।
 

बुटवल, माघ १९ - एमालेका उपाध्यक्ष बामदेव गौतमले संविधानसभाको निर्वाचन जेठमा हुने भए आफ्नो पार्टी राष्ट्रिय सहमतिको लागि जुनसुकै विकल्पमा जान पनि तयार रहेको बताएका छन् ।
तर, वर्तमान प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराई, सत्ता गठबन्धनको प्रमुख दल एमाओवादी र मधेसी मोर्चाको नेतृत्व भने कदापि स्वीकार्य हुन नसक्नेसमेत उनले प्रष्ट पारे ।
उपाध्यक्ष गौतमले शुक्रबार प्रेस चौतारी रूपन्देहीले बुटवलमा आयोजना गरेको पत्रकार सम्मेलनमा देशलाई संवैधानिक सङ्कटमा पुर्याउने, विगतमा आफैँले घोषणा गरेको निर्वाचन गराउन नसक्ने दल र व्यक्तिको नेतृत्व स्वीकार्न नसकिने प्रष्ट पारे ।
उनले एमाओवादीकै आग्रहमा काँग्रेसले प्रधानमन्त्रीको उम्मेदवार घोषणा गरेको र त्यसमा सबैको सहमति बनेको अवस्थामा एमाओवादीले सहमतिका लागि बाधा खडा गरेको आरोप लगाए ।
उनले एमाओवादीको सर्वसत्तावादलाई परास्त गर्न आन्दोलन बाहेकको विकल्प नरहेको बताउँदै सबैलाई आन्दोलनमा उत्रन आह्वानसमेत गरे ।
उनले जेठ १४ गते संविधानसभा भङ्ग गरेर बाबुराम भट्टराईले अन्तरिम संविधानमा भएका केही प्रावधानबाट फाइदा उठाएर एमाओवादीले सत्ताकब्जाको रणनीतिमा लागेको आरोप लगाए ।
उनले अन्तरिम संविधानअनुसार वर्तमान सरकारलाई हटाउन राजनीतिक सहमति आवश्यक पर्ने भए पनि एमाओवादी र मधेसी मोर्चा सहमतिका लागि तयार नभएकाले राजनीतिक सङ्कट जटिल बन्दै गएको बताए ।
नेता गौतमले एमाओवादीलाई सहिबाटोमा ल्याउन र जिम्मेवार बनाउन २०६२ सालदेखि सहकार्य गरेर हिँड्न खोज्दा अहिले १२ बुँदेदेखि बृहत् शान्ति सम्झौतासम्मका विगतका सम्झौता र सहमति च्यात्ने धम्की दिएर गैरजिम्मेवार राजनीतिक क्रियाकलाप देखाएको आरोप लगाए ।

पूरानो उखानै के छ भने महिलाको चरित्र भगवानले पनि बुझ्न सक्दैनन् । हुनत अहिलेको जमानामा यसो भन्यो भने त्यो महिलाहरुप्रतिको हिंसा ठहर्ला । तर अध्ययनहरुले पनि के देखाएका छन् भने महिलाहरुको जिन्दगी रहस्यले भरिएको हुन्छ । महिलाहरुको मस्तिष्कमा जे कुरा चलिरहेकेा हुन्छ त्यो उनको मनसँग मेल खाँदैन भनिन्छ ।

एक सोसल मिडिया वेबसाइटले महिलाहरुमा गरेको एक सर्वेक्षणले पनि महिलाहरुले जिवनमा केही कुराहरु आफ्नो जिवनसाथीलाई समेत नबताउने र आफ्नै मनमा मात्र सिमित गर्छन् । केही कुराहरु त्यस्ता हुन्छन् जो महिलाहरुले कुनैपनि दोश्रो मान्छेलाई भन्दैनन् । अझ आफ्नो ब्वायफ्रेण्ड वा जिवनसाथीसँग उनीहरुले लुकाउने कुराहरु विशेष प्रकारकै हुन्छन् । महिलाहरुले आफ्नो प्रेमीसँग लुकाउने विषयहरु निम्न छन् :
१. प्रेम प्रसंग : अध्ययन अनुसार महिलाहरु चाहे दशौँ युवकसँग प्रेम किन नगरुन् तर उनीहरुले हरेक पछिल्लो प्रेमीसँग आफुले पहिलोपटक प्रेम गरेको बताउँछन् । आफ्नो पूर्व प्रेम प्रसँगको खुलासा किमार्थ गर्दैनन् महिलाहरु । तर पुरुषहरु भने यो मामिलामा केही हदसम्म खुल्ला हुन्छन् ।
२. महिलाहरुले आफ्नो पार्टनर वा प्रेमीसँग लुकाउने अर्को कुरा हो आफ्नी साथीसँग भएका कुराहरु । केटी केटीहरुको बीचमा हुने कुरा, केटी साथीहरुका व्यक्तिगत जिवनका कुराहरु चाहे ती निकै महत्वपूर्ण वा सुनाउन लायक किन नहोउन् तर महिलाहरुले सित्तिमित्ति अरु केटीका कुरा आफ्नो प्रेमी वा लोग्नेसँग गर्दैनन् ।
३. यद्यपि यो कुरा सबै महिलाको हकमा लागु नहुन सक्छ । तर आम महिलाको औषत विशेषता के हो भने उनीहरु आफ्नो प्रेमीलाई आफुले प्रयोग गर्ने कस्मेटिक सामानहरु वा मेकअपका सामानहरुको बारेमा बताउन चाहँदैनन् । मेक अप नगरिकनै आफु सुन्दर भएको देखाउन र आफु निकै सुन्दर रहेको भान प्रेमीलाई परोस् भन्नका लागि महिलाहरुले आफ्नो मेकअपको रहस्य खोल्न नचाहने बताइएको छ ।
४. विगतका दुखद क्षण : आफ्नो वर्तमान प्रेमीसँग महिलाले लुकाउने अर्को विषय हो आफ्नो विगतको दुखद, पीडादायी वा विछोडको क्षण वा घटना । यस्तो कुरा बताउँछ अहिलेको सम्बन्धमा दरार आउन सक्ने शंका महिलाहरुमा हुन्छ ।
५. नातागोताप्रतिको भावना : एक जना पुरुषले आफ्नी श्रीमती वा प्रेमिकाका आमाबुवा, बहिनी, भाइ वा अरु नातागोताको विषयमा सच्चा मनले प्रसंसा वा आलोचना गर्छ । तर महिलाको हकमा भने यो कुरा लागु हुँदैन । महिलाले आफ्नो सासु, ससुरा, नन्द, देवर, आमाजु वा श्रीमानको घर तर्फका नातागोता वा प्रेमीका आफन्तहरुको बारेमा बोल्ने कुराहरु वा गर्ने प्रसंसाहरु भित्री मन देखिका हुँदैनन् । महिलाले उल्लेखित नातेदारको प्रसंसा गरिन् भनेपनि त्यसबाट मख्ख भै हाल्नुपर्ने स्थिति हुँदैन । किनकी अध्ययन अनुसार महिलाले आफ्नो पार्टनरका नातेदारप्रतिको भित्री मनको भावना कहिल्यैपनि बोलीबाट प्रकट गर्दैनन्, भित्री मनमा नकारात्मक भावना भएपनि बाहिर प्रसंसा गरिरहेका हुन्छन् ।

बाख्राले के खान्छ ? घाँसपात, अन्न आदि । बाख्रा शाकाहारी हो त्यसैले यसले मासु खाँदैन । तर यो दुनियाका सबै बाख्राले घाँसपात मात्र नखाँदा रहेछन् । भारतमा एउटा यस्तो बाख्रो छ जसले घाँसपात होइन माछामासु खान्छ । हो, भारतको नुरुंगेलमा एउटा यस्तो बाख्री छ जसले घाँस भन्दा मासु मन पराउँछ । सकीर नामका किसानले पालेको उक्त बाख्राले कुखुराका चल्ला र माछा खान खुब मन पराउँछ । बाख्रो बाँधेको नजिकैबाट कुखुराका चल्ला हिँडेको देखेमा त्यो बाख्राले मुखले ट्वाप्पै टिपेर खाइहाल्छ । त्यस्तै घरमा पकाएको माछा दिएमा पनि बाख्राले कपाकप खाइदिन्छ ।

नायक बाबु बोगटी र नायिका केकी अधिकारीको जोडी जम्ने क्रममा छ । २ महिना लामो दार्जलिङ बसाई पश्चात यि दुई केही दिन अघि नेपाल फर्किएका छन् । राजेश घतानीको निर्माणमा तयार भएको चलचित्र ‘बितेका पल’ को छायांकन सकेर यसको निर्माणपक्ष नेपाल फर्किएको हो ।केकीसँग काम गर्दा कस्तो लाग्यो त भन्ने प्रश्नमा बाबुले भने, ‘साह्रै मिलनसार, पारिवारिक लाग्यो ।’ केकीको अभिनयबाट समेत बाबु मोहित भएका छन् । ‘उनको अभिनको त कुरा नै नगरौ’ बाबुले अनलाइनखबरसँग भने । सुरज सुब्बा नाल्बोको निर्देशनमा तयार भएको चलचित्र ‘बितेका पल’ को छायांकन २ महिना दार्जलिङमा गरिएको हो । ‘२ महिनासम्म घर बाहिर बस्दा साह्रै अत्यास लाग्यो’ बाबुले अनलाइनखबरसँग भने ।चलचित्रले प्रेमलाई विभिन्न कोणबाट परिभाषित गरेको छ । चलचित्रमा अबिनाष गुरुङले पनि अभिनय गरेका छन् । यसभन्दा अघि ‘बाटो मुनिको फुल’ निर्माण गरेका राजेशको यो सिनेमाले पनि दर्शकको माया पाउने विश्वास गरिएको छ ।

 

बाषिर्क १८ सय रिंगेट तिर्नुपर्ने, होष्टल र यातायात खर्च पनि तिर्नुपर्ने खतरा

१९ माघ, क्वालालम्पुर । न्यूनतम ९ सय रिंगेट मासिक तलव पुग्यो भनेर खुसी भएका मलेसियाका नेपाली श्रमिकहरुलाई बढेको पहिलो महिनाको तलव नबुझ्दै दुःखको खवर आइपुगेको छ । मलेसियाको मन्त्रिपरिषद्ले यहाँ कार्यरत बिदेशी श्रमिकको लेभी कामदारले नै तिर्नुपर्ने निर्णय गरेको छ भने होष्टल र कम्पनीबाट होष्टलसम्म पुग्ने यातायातको खर्च पनि बिदेशी कामदारले नै बेहोर्नुपर्ने निर्णय गर्न छलफल भइरहेको छ । बुधबार बसेको मन्त्रिपरिषद्ले तत्कालै लागू हुने गरि लेभी बिदेशी श्रमिकले नै बेहोर्नुपर्ने निर्णय गरेको हो । यहाँको अर्थ मन्त्रालयले जारी गरेको बिज्ञप्तिमा सन् १९९२ को लेभीसम्बन्धी कानुन पुनः लागू गरिएको जानकारी दिएको छ । अब मलेसिया आउने हरेक बिदेशी श्रमिकले मासिक लेभी आफ्नै तलवबाट कट्टी हुनेगरि तिर्नुपर्ने छ ।