काठमाण्डौं २९ पुस परम्परागत ढंगले वन जंगलमा बस्दै आएका राउटेहरु अव भने कृषि पेसामा आकषिर्त हुन थालेका छन् ।
राउटेहरुले परम्परागत पेसाबाट जीवन धान्न धौ धौ परेपछि कृषि पेसा शुरु गरेका हुन् । व्यवसायिक खेती शुरु गर्न नै लागि राउटे समुदायका केहीले युवा तथा साना व्यवसायी स्वरोजगार कोषसँग ऋण लिनका लागि निवेदन दिएका छन् ।
कोषकाृ कार्यालयमा भेटिएका सल्यान घट्टेकुलो बस्ने जंगबहादुर शाहीले भने ‘परम्परागत पेसाबाट गुजारा चलाउन गाह्रो भयो ।’ शाहीले ऋण पाएपछि बाख्रापालन गर्ने सोच बनाएका छन् । ‘बाख्रा पालेर राम्रो आम्दानी गर्न सकिन्छ कि ?’ उनले भने ।
खाट, पिर्का, ओखलजस्ता काठमा सामग्री बनाउने कामबाट जीवन चलाउन गाह्रो भएको उनले सुनाएको खबर नेपाल समाचारपत्रले छापेको छ ।

नेपाली सिने उद्योगमा चलचित्र 'नाई नभन्नु ल'बाट डेब्यू गरेकी नायिका ऋचासिंह ठकुरी पछिल्लो समयमा रुचाइएकी नायिकाको रुपमा लिइन्छ ।

शनिबार बिहान डोटीमा बस दुर्घटना हुँदा ३१ जनाको मृत्यु भएको छ भने १३ जना घाइते भएका छन् ।


जिल्लाको छतिवन गाबिस ९ को रुवसकाँडामा कर्णाली यातायतको ना ४ ख ३६०३ नम्बरको यात्रुबाहक बस दुर्घटना हुँदा ३१ जनाको मृत्यु भएको हो भने १३ जना घाइते भएका हुन् । मृतक ३१ जनाकै सनाखत भएको छ ।

ज्यान गुमाउने हरुमा कैलालीे भजनीका बस मालिक उज्जवल बुढा, चालक भजनीकै मख्खुराम चौधरी, सहचालक गणेश चौधरी रहेका छन् ।

यस्तै अछामको देवीस्थान ६ का कृष्ण खड्का, अछाम बैजनाथ ३ कि पवनादेवी शाह र कैलालीको धनगढी नगरपालिका ५ हसनपुरका  गगन थापा, सोही ठाउकैै नरभुपाल शाह, अछामको सिद्धेश्वर गाविसका टंक बुढा, बिमल बुढा, कालागाँउका बहादुर सोडारी, कंचनपुर दैजी ६ पशुपति ठकुल्ला, उनकी छोरी रोशनी ठकुल्ला र बहिनी कल्पना ठकुल्ला रहेको प्रहरीले बताएको छ ।

यस्तै रामारोशन २ का शेर बहादुर साउँद, दर्नाका तपेन्द्र ठकुल्ला र कञ्चनपुर पुर्नबासका अहेव तुलाराम गिरीको पनि ज्यान गएको प्रहरीले जनाएको छ ।

त्यसैगरी  अछाम कालागाउ ९ बस्ने चन्द्र सोडारी, अछाम कालीका २ बस्ने इन्द्र ढोली, अछाम वर्दादेवी ९ की  देवसरा ठकुल्ला, डम्बरी कुमारी ठकुल्ला रहेका छन । त्यस्तै अछाम मलातिकोटका देवनन्द खनाल, सोही ठाउँका रमिला शाह, मंगलसेनका चन्द्रदेव रेग्मी, सिद्धेश्वरका विमल बुढा, दर्नाका खडक ठकुल्ला सोही ठाउँका भरत ठकुल्ला, चक्र ठकुल्ला, कमला ठकुल्ला, कम्मानसिंह ठक्कुला, चाफामाण्डौ मुजाबगरकी कमला रावल ( सोडारी) रंगीदेवी रावल र रुपबहादुर रावल रहेका छन् । बस बिहान २ बजेतिर दुर्घटनामा परेको थियो ।

घटनास्थलबाट माथी राजमार्गमा रहेको वुडर स्थित दंगा प्रहरी कार्यालयको परिसरमा ल्याएका ३१ श्वहरुको पोष्टमार्ट गर्दै केहिका आफन्तले शव बुझेका छन । कैलालीको धनगढी स्थित सेती अंचल अस्पतालबाट गएको स्वास्थ्यकर्मीहरुको एक टोलीले मृतकहरुको पोष्टमार्टम गरिरहेको थियो । घाइते १३ जना मध्ये २ को अत्तरिया स्थित पद्मा अस्पतालमा र बाकी सबैको नेपालगञ्जमा उपचार भइरहेको छ । 

घाइते अछामको कालीका –२ का २२ बर्षिय तपेन्द्र रावल, दर्ना २ का २५ वर्षिय गुलाबि रावल,उनकि २ वर्षिय छोरी मञ्जु रावल , दर्ना ९ का ४० वर्षिय पवित्रा बोहरा, हसुलिया १ का २९ बर्षिय किसोर चौधरी, कैलालीको टिकापुरका ३३ वर्षिय जनक रेग्मी, अछाम तिमिल्सैन–६ बस्ने ३५ बर्षीया भेसराज तिमिल्सीना र मंगलशैन ९ अछामका २५ वर्षिय नृप बिष्ट, ठेगाना नखुलेका मिनराज भट्टराई, मिन रावल, रामबहादुर महरालाई थप उपचारका लागि नेपालगंज रिफर गरिएको छ । कैलाली गदरीया ८ बस्ने १९ बर्षिय जय कुमार चौधरी र अछाम गाँजरी २ की ४४ वर्षिय इन्द्रसरा खड्काको भने अत्तरिया स्थित पद्मा अस्पतालमा उपचार भइरहेको छ ।

बस अछामको जैगडबाट कैलालीको टीकापुरका लागि गयराती हिडेको थियो । घाइते गुलाबी रावलका अनुसार बसमा ४० ÷५० को संख्यामा यात्रुहरु थिए भने बत्ति निभाइएको थियो । बस एक्कासी खस्दाखेरी ठुलो उज्जालो देखिएको रावलले बताए ।

प्रहरीका अनुसार मृत्यु हुनेमा २३ पुरुष, ७ महिला र एकजना बालक रहेका छन । बाक्लो हुस्सु र सडकमा शित परेकाले बस चिप्लिएर खसेको हुनसक्ने प्रहरीको अनुमान रहेको छ । बस सडक भन्दा तिन सय मिटर तल खसेको थियो । 

डडेल्धुरामा ट्राफिक प्रहरीले ईन्ट्रि गर्ने समयमा २४ जना रहेको र बाटोमा ४८ जना यात्रु पुगेको कुरा बाहिर आएपनि यात्रुको संख्या भने मृतक ३१ र घाइते १३ गरी ४४ पुगेको छ ।

यस अघि पनि सोही क्षेत्रमा माईक्रो बस दुर्घटना सहित अन्य दुई वटा सवारी दुर्घटना घटेका थिए । माइक्रो बस दुर्घटनामा १२ जनाको मृत्यु भएको थियो । प्रहरीका अनुसार भिमदत्त राजमार्गमा यहिले सम्म घटेका सवारी दुर्घटना मध्येको यो दुर्घटना ठुलो हो ।

पापोस नगरका प्रहरीप्रमुख क्यासोक चौधरीले भनेअनुसार रियाजले पहिले चिहानमाथि पानी छर्किन्थ्यो र त्यसपछि शव निकालेर आफ्नो यौन आकांक्षा पूर्ति गथ्र्यो । पापोस नगरको चिहानघारीमा चिहान खन्ने एक कर्मचारीले गुनासो गरेपछि प्रहरी टोलीले रियाजलाई एउटा महिला शवसित यौनाचार गरिरहेको अवस्थामा रंगेहात पक्राउ गरेको थियो ।

तिमीबिनाको जीवन, सासबिनाको धडकन, म कसरी सहुँ’…..बोलको गीतमा हिरो रोज राणा र हिरोइन सौजन्य सुब्बाले बिछोडको आँसुसँगै राम्रै प्रेमालाप गरे । तर यो फिल्मी दृष्य एउटा दुःखद् इतिहासमा सिमित भएको छ ।

पतिसँग सम्बन्ध बिच्छेद गरेर लामो समय रोज राणासँगको प्रेममा रमाएकी नायिका सौजन्य सुब्बाले यतिखेर तिनै रोजबिरुद्ध प्रहरीमा सार्वजनिक मुद्दा दायर गरेकी छिन् ।अघिल्लो साता फिल्मी बजारमा हिरोइन सुब्बाको सेक्स भिडियो सार्वजनिक भएको चर्चा चल्यो । कतिपय फिल्मी पत्रकारलाई फोन गरेर रोजले नै सौजन्यको सेक्स भिडियो बाँडेको बताइएको थियो । त्यसको पुष्टी हुनेगरि अहिले सुब्बाले ललितपुर प्रहरीमा सार्वजनिक अपराधको मुद्दा दायर गरेपछि यो मामिला सार्वजनिक भएको छ ।

सौजन्यको पक्षमा पूर्व प्रधानमन्त्री लोकेन्द्रबहादुर चन्दका छोरा एवं फिल्मी हिरो भूपेन्द्र चन्दले दबाब दिइरहेको सोमबार प्रकाशित साँघु साप्ताहिकले छापेको छ । राणा र सुब्बावीच लामो समय प्रेम सम्बन्ध रहेको र हाल चन्दसँग प्रेमसम्बन्ध रहेको फिल्मी क्षेत्रमा चर्चा छ । टेलि फिल्मबाट नाम कमाएकी सुब्बाले काम पाउन छाडेपछि रोजले केही फिल्ममा लिड रोल दिएका थिए । तर अहिले रोजले आफुलाई डेरामै आएर मार्ने धम्की दिएको भन्दै सुब्बाले प्रहरी गुहारेकी छिन् ।

सौजन्यले बिहेका लागि रोजलाई दबाब दिएपनि नमानेपछि केही समयदेखि उनीहरुवीचको सम्बन्ध तिक्ततापूर्ण रहेको ललितपुर प्रहरी परिसरका एक अधिकृतले बताए । प्रहरीका अनुसार सौजन्यले दुई बर्षदेखि नै बिबाहका लागि दबाब दिँदै आएकी थिइन् । तर रोजले भने पाँच बर्षअघि नै बिबाह गर्न नसक्ने बताइसकेका थिए । बिबाह नगर्ने भए दुई करोड रुपैयाँ दिन सौजन्यले माग गरिन् । तर रोजले दुई करोड नदिने भएपछि उनीहरुवीच दरार सुरु भएको थियो । त्यसक्रममा सौजन्यले आफुसँग यौन सम्बन्ध राख्दै गरेको भिडियो सुरक्षित भएको भन्दै रोजलाई धम्क्याएकी थिइन् । रोज पनि के कम उनले पनि आफुसँग पनि भिडियो भएको र त्यो सार्वजनिक गरिदिने धम्की दिए । सौजन्यले प्रहरीमा सार्वजनिक अपराधको मुद्दा दायर गरेपछि अहिले प्रहरीले रोजलाई खोजीरहेको छ ।

तर तिहार मनाउन दाङतिर गएका कारण नभेटिएको बताइएको छ । प्रहरीले यो मामिलामा दुवै पक्षबाट कमजोरी भएको बताएको छ । दुवैवीच मिलापत्र नभएमा प्रहरीले केही दिनभित्रै रोजबिरुद्ध मुद्दा चलाउने तयारी गरेको साँघु साप्ताहिकले छापेको छ

७. बदाम : थोरै परिमाणमा पनि पर्याप्त क्यालोरी प्रदान गर्न तथा भोक घटाउन बदाम उपयोगी हुन्छ, जसले वजन नियन्त्रणमा प्रत्यक्ष सघाउ पूराउँछ ।

बिन्ति श्रेष्ठ

२८ पुस, काठमाडौं । कानुन व्यवसायीहरुको छाता संगठन नेपाल बार एशोसिएसनको नयाँ नेतृत्वका लागि शनिबार मतदान भएको छ । मत परिणाम बिहीबारसम्ममा आउने निर्वाचन मण्डलले जनाएको छ ।

४ हजार ७ सय ९६ मतदाता रहेको राजधानीमा ३ हजार ८ सय २६ मत खसेको छ । मतदाताको परिचय पत्रलार्इ लिएर काठमाडौंमा केहीबेर तनाव भएको थियो । अन्य स्थानमा खसेको मतको संख्या आउन बाँकी रहेको निर्वाचन मण्डलका सदस्य रविराज भण्डारीले जानकारी दिनुभयो । उहाँका अनुसार भोलि बेलुकासम्ममा मतपेटिका काठमाडौं ल्याइनेछ भने पर्सी सोमबारबाट मत गणना सुरु हुनेछ ।

प्रगतिशील प्यानल


प्रगतीशील तथा गणतान्त्रिक कानूनव्यवसायी समूहका तर्फबाट बारको अध्यक्षमा हरिकृष्ण कार्की उठेका छन् भने ५ उपाध्यक्षमा बालकुमार गुप्ता (पूर्वाञ्चल), टीकाराम भट्टराई (मध्यमाञ्चल), अनिता गुरुङ (पश्चिमाञ्चल), पदमप्रसाद वैदिक (मध्यपश्चिमाञ्चल) र राजेन्द्र बहादुर साउत (सुदुरपश्चिमाञ्चल) रहेका छन् । त्यस्तै महासचिवमा दिनमणि पोखरेल, कोषाध्यक्षमा हरिन्द्रप्रसाद राई र सदस्यहरुमा निरकुमार राई, पदमबहादुर रोका, सरस्वती श्रेष्ठ, राजलक्ष्मी बज्राचार्य, कृष्णप्रसाद पोखरेल र वीरेन्द्रप्रसाद साह रहेका छन् ।

लोकतान्त्रिक प्यानल

लोकतान्त्रिक समूहबाट बारको अध्यक्षमा शेरबहादुर केसीको उमेद्वारी परेको छ भने मिथिलेसकुमार सिंह मध्यमाञ्चल उपाध्यक्षमा उठेका छन् । लोकतान्त्रिक प्यानलबाट पूर्वाञ्चल उपाध्यक्षमा जनक पाण्डे, पश्चिमाञ्चल उपाध्यक्ष विश्व घिमिरे, मध्यपश्चिमाञ्चल वीरबहादुर रोकाया र सुदुरपश्चिमाञ्चल उपाध्यक्षमा नाथुराम महतो चौधरीको उमेद्वारी परेको छ । लोकतान्त्रिक प्यानलबाट महासचिवमा सुनील कुमार पोखरेल र कोषाध्यक्ष मोहन इङ्नाम उठेका छन् । त्यस्तै लोकतान्त्रिक समूहबाट सदस्यका प्रत्याशीहरुमा राजु कटुवाल, गजेन्द्र शंकर तिम्ला, गणेश अधिकारी, सागर विष्ट, प्रशन्न कृषणदास, नागेन्द्र यादव, विनिता कार्की, ठाकुर आचार्य र लक्ष्मीदेवी रावल दाहाल छन् ।

स्वतन्त्र समूह

एमाले, माओवादी, एमाओवादी, नेमकिपा, जनमोर्चा नेपाल लगायतका वामपन्थीहरुले साझा प्यानल तयार पारे पनि एमालेबाट अलग्गिएको अशोक राई समुहले अलग्गै उमेद्वारी दिएको छ । सुरेन्द्र थापामगर अशोक राई समूहबाट बारको अध्यक्षमा उठेका छन् ।

अध्यक्ष, ५ उपाध्यक्ष, महासचिव र ९ केन्दि्रय पदका लागि कुल ४५ उम्मेदवार रहेका छन् । ८ हजार बढी मतदाताका लागि देशभर ३३ वटा मतदान केन्द्र तोकिएको छ । वरिष्ठ अधिवक्ता विनोदकुमार शर्मालाई प्रमुख निर्वाचन र अधिवक्ता लवकुमार मैनाली र रविराज भण्डारी निर्वाचन अधिकृत रहेका छन् ।

शास्त्रले व्याख्या गरेका नारीका बत्तीस लक्षणः

१. पद्मासनमा बस्दा वृत्ताकार -गोलो) आसनमा देखिनु, २. हातका औंला लामा-लामा हुनु, ३. औंलाका कापमा छाला केही बढी र जोड्दा  टम्म मिलेका हुनु, ४. छाला नरम हुनु र उमेर ढल्किएको अवस्थामा पनि युवावस्थाको जस्तै तेज, ५. शरीरमा विभिन्न थरीका सात सुगन्ध,  ६. हरिणका जस्ता खुट्टा, ७. गुप्तांग गुप्त रहनु, ८. शरीरको माथिल्लो भाग सिंहको झैं सलक्क मिलेको हुनु, ९. शरीरका अंग सुगठित हुनु,  १०. काँध पुष्ट, चौडा र गोलो हुनु, ११. पाखुरा राम्रोसँग र्फकने, १२. लामा पाखुरा, १३. सम्पूर्ण शरीर तेजोमय, १४. शंखजस्तै घाँटी, १५.  सोझो र सिंहको जस्तो चिउँडो, १६. बत्तीसवटा दाँत, १७. दाँत चम्किला, १८. समान र टमक्क मिलेका दाँत, १९.स्वच्छ र सुन्दर बंगारा,  २०. लामो जिब्रो, २१. सानोभन्दा सानोसम्मका विभिन्न स्वाद लिने क्षमता, २२. भँगेराको जस्तो स्वर, २३. ब्रह्माको जस्तो मौलिक ज्ञानपूर्ण  वाणी, २४. आँखीभौँ साँढेका जस्ता र नीलकमलको रंगजस्ता, २५. आँखीभौँका बीचमा कोमल र सूक्ष्म रेखा, २६. मिलेको केश, २७. अकबरी  सुनजस्तै प्रदीप्त शरीर, २८. प्रबल र प्रभावशाली व्यक्तित्व, २९. शरीरमा धेरै र परस्पर टाँसिएका नरम र दाहिनेतिर घुमेका रौँ, ३०.  नीलमणिजस्तो कालो र टल्कने केश, ३१. स्तन, नितम्ब, कम्मर आदि सबैका शारीरिक लक्षण आकर्षक, ३२. दृढ स्वभाव।

बेलायतको चर्चित अक्सफोर्ड विश्वविद्यालयका विद्यार्थीहरू नांगिएका छन्। उनीहरू कुनै सनक वा बैँसको मातमा नांगिएका भने होइनन्।  एउटा परोपकारी कामका लागि उनीहरूले नग्न फोटोसुट गराएका हुन्। बेलायतमा प्रोस्टेट क्यान्सरका रोगीहरूको सहयोगार्थ एक क्यालेन्डरका  लागि अक्सफोर्ड विश्वविद्यालयको रग्बी फुटबल टिमका सदस्यहरूले हालै एउटा नग्न फोटोसुट गरे। यसरी नांगिएका युवा विद्यार्थीहरूको  ब्लाक एन्ड ह्वाइट तस्बिर एक च्यारिटी संस्थाको नयाँ वर्षको क्यालेन्डरमा प्रकाशित छ।

काठमाडौ, पुस २८ - पत्रकार डेकेन्द्र थापाको हत्यामा संलग्न अभियोगमा पक्राउ परेकाहरुमाथि भइरहेको अनुसन्धान प्रक्रिया र स्थानीय पत्रकारहरुले अहिले भोगेको 'थ्रेट'को अवस्था बुझन् नेपाल पत्रकार महासंघको टोली दैलेख जाँदैछ । अध्यक्ष शिव गाउँलेको नेतृत्वमा गएको टोली शनिबार अपरान्ह दैलेख पुग्ने छ । माओवादीले ०६१ असार १२ गते अपहरण गरी पत्रकार थापाको साउन २७ गते हत्या गरेको थियो । उनको हत्यामा संलग्न रहेको अभियोगमा गत साता ५ जनालाई पक्राउ गरी प्रहरीले अुसन्धान थालेको छ । पक्राउ परेकाले हत्यामा संलग्न रहेको साविति बयान दिएको बेला प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईको निर्देशनमा महान्यायाधिवक्ता मुक्ति प्रधानले अनुसन्धान नबढाउन स्थानीय निकायलाई लिखित निर्देश गरेका छन् ।
अनुसन्धा प्रभावित पर्ने प्रधानमन्त्रीको कदमको मुलुकभरबाट पत्रकार, अधिकारकर्मी तथा राजनीतिक दलहरुले बिरोध गरिरहेका छन् । हत्या अभियोगमा आफ्ना कार्यकर्ता पक्राउ परेदेखि स्थानीय माओवादी नेताहरुले दैलेखका पत्रकारहरुलाई विभिन्न धाक धम्की पनि दिएका छन् । महासंघ केन्द्रीय समिति बैठकले अनुसन्धानका लागि दवाब दिन र यथार्थ अवस्था बुझन् उच्च स्तरीय टोली दैलेख पठाउने निर्णय गरेको थियो । महासंघको टोलीमा अध्यक्ष गाउँले सहित, सल्लाहकार पोषण केसी, मध्यपश्चिम संयोजक सूर्यमणि गौतम र केन्द्रीय सदस्य दामोदर तिमिल्सिना छन् ।

टोलीले स्थलगत रुपमा घटनाको वस्तुस्थितिका बारेमा अध्ययन गर्नुका साथै पीडित पत्रकारका परिवार, स्थानीय पत्रकार, प्रशासनलगायत घटनासाग जोडिएका सबै पक्षसाग छलफल गरी घटनापछि उत्पन्न परिस्थितिका बारेमा सत्यतथ्य सार्वजनिक गर्नेछ ।

म ४० वर्षभन्दा बढीको भएँ। लि· उत्तेजित हुँदैन र भए पनि सम्भोग कर्ममै शिथिल हुने समस्या छ।


बढी उमेरमा किन लिङ्ग उत्तेजित हुँदैन ?

उमेर बढ्दै जाँदा, युवावस्था सरह नै यौन क्रियाकलापलमा संलग्न हुन नसक्ने स्थिति आउन सक्छ। कतिपय व्यक्तिलाई असहज लागे पनि  पाको उमेरमा यौनचाहना हुनु र यौनसम्बन्धी कार्यमा सक्रिय हुनु सामान्य नै हो, तर अङ्ग-प्रत्यङ्गमा अनि त्यसको कार्य सम्पादनमा हुने  परिवर्तनहरूका बारेमा पर्याप्त जानकारी नहुँदा मानसिक रूपमा आफू तयार हुन नसकेको स्थिति रहन सक्छ।


समयको गतिसँगै उमेर बढ्नु र त्यसका साथै शरीर अनि यसको कार्य सम्पादन क्षमतामा परिवर्तन हुनु एउटा सामान्य तथा निरन्तर भैरहने  प्रक्रिया हो। यसको प्रभाव हाम्रो शरीरका सबै अङ्ग-प्रत्यङ्ग तथा कार्य सक्षमता दुवैमा देखिन्छ। यौनसम्बन्धी कुरामा पनि यस्तो हुने नै भयो, तर  यस विषयमा आवश्यक जानकारी राखेर आफूलाई तयार राखी ती परिवर्तनसँगै तालमेल मिलाए जीवनयापन गर्न सजिलो हुन्छ।

कतिपय शारीरिक संरचना तथा अङ्गहरूको कार्यप्रणाली महिला तथा पुरुषमा आधारभूत रूपमा उस्तै-उस्तै हुन्छ, तर महिला तथा पुरुषमा  प्रजनन तथा यौनसम्बन्धी कुरामा शरीर संरचना तथा त्यसका कार्य प्रणाली एकदमै फरक हुन्छन्। उमेरसँगै आउने परिवर्तनको कुरा गर्दा पुरु ष तथा महिलाका प्रजनन तथा यौन अङ्गका साथै कार्य सक्षमतामा पनि आ-आफ्नै किसिमका परिवर्तनहरू हुन्छन्। महिलामा योनिरसमा कमी  आउने वा चरमसुखको स्थितिमा पुग्दा तीव्रता नहुने जस्ता कुरा देखिन सक्छन् भने पुरुषहरूमा लिङ्ग उत्तेजनामा कठिनाइ हुने जस्ता कुरा दे खिन्छन्। यसबाहेक कतिपय दीर्घरोग अनि त्यसको उपचार तथा अन्य समस्याको प्रभाव पनि यौन जीवनमा नकारात्मक रूपमा देखिन सक्छ।।

पुरुषमा के-कस्ता परिवर्तन हुन्छन् ?

यौन सम्पर्क गर्दा गर्दै लिङ्गमा भएको उत्तेजना हराउन अर्थात शिथिल हुने क्रम बढ्न सक्छ। लिङ्ग उत्तेजित हुन धेरै समय तथा मेहनत लाग्ने  हुन सक्छ।

चरमसुखको स्थितिमा पुग्दा पहिले जस्तो वीर्य स्खलन नहुन सक्छ। वीर्य स्खलन नै नहुने वा थोरै हुने हुनसक्छ। पौरुष ग्रन्थि तथा अन्य  अवयवमा आएको परिवर्तनले यस्तो हुनसक्छ।

पहिलेको तुलनामा यौनचाहनाको तीव्रतामा कमी आउन सक्छ। पहिलेको तुलनामा एकपल्ट चरमसुख पाइसकेपछि फेरी लिङ्ग उत्तेजित हुन  लाग्ने समय बढी हुनसक्छ।

लिङ्ग उत्तेजित गर्न, चरमसुखको चरणसम्म पुग्न बढी समय लाग्न सक्छ त्यसैले यौन सम्पर्कको समय बढ्न सक्छ। उजेजित नै भए पनि लिंग  युवा अवस्थाको तुलनामा जस्तो कडा नहुन सक्छ।

वीर्य स्खलन युवावस्थाको जस्तो वेस्सरी निस्कने नहुन सक्छ र वीर्यको मात्रा पनि कम हुनसक्छ।

महिलामा के-कस्ता परिवर्तन हुन्छन् ?

योनि रस आउन केही बढी समय लाग्नसक्छ। योनि रसको मात्रा पहिलेको तुलनामा कम हुनसक्छ। यौन उत्तेजना हुँदा पहिलेको तुलनामा भगो ष्ठ तथा भगाङ्कुर कम फुल्न सक्छ।

चरमसुखको बेलामा पहिलेको तुलनामा पाठेघर तथा योनिको संकुचन कम हुने भएकाले चरमसुखको तीव्रता कम भएको अनुभव हुनसक्छ।

महिनावारी बन्द भएपछि योनिका भित्ताहरू केही पातलिँदै जानसक्छन्। पाठेघर तथा पाठेघरको मुख सानो हुनसक्छ। कतिपय महिलामा  चरमसुख हुँदा पीडाको अनुभव हुनसक्छ।

महिला हार्मोन इस्ट्रोजनको मात्रा कम हुने भएकाले पुरुष हार्मोन एन्ड्रोजनको प्रभावमा यौन चाहना पनि बढ्न सक्छ।

के गर्न सकिन्छ ?

उमेर महत्त्वपूर्ण पक्ष भए पनि सबै दोष त्यसलाई मात्र दिन मिल्दैन। पाको उमेरका कतिपय व्यक्तिमा यौनसम्बन्धी कुरामा संलग्न नै हुनु हुँदैन  भन्ने पनि सोंच हुन सक्छ, त्यसलाई हटाउनुपर्छ।

खुला कुराकानीः दम्पतीबीच खुला र प्रभावकारी कुराकानी हुनुपर्छ ताकि कुनै असझदारी नहोस्। आफ्नो रुचिअनुसार आफ्नो यौन साथीलाई  के चाहन्छु वा के रुचाउँदिनँ भन्ने कुरा स्पष्ट रूपमा बताउनुपर्छ।

चिप्लो पदार्थको प्रयोगः महिनावारी बन्द भएपछि पहिलेको तुलनामा योनिको लचकता केही कम भएको तथा योनि रस आउन क्रम भए  पानी धुल्ने किसिमको चिप्लो पदार्थ (जस्तै कि एस्ट्रोग्लाईड) प्रयोग गर्न सकिन्छ। यसमा थूक एउटा राम्रो विकल्प हुनसक्छ।

नयाँ आसनको प्रयोगः एकैनासको आसन दिक्कलाग्दो हुन सक्छ। नयाँ यौन आसनहरूको प्रयोग एकदमै सहयोगी हुनसक्छ। त्यसो गर्न सके  आफूलाई उत्तेजक लाग्ने किसिमका क्रियाकलाप र वातावरण बनाउन सजिलो हुन्छ। पुरुष माथि र महिला तलको सट्टा कोल्टे परेर गरिने यौ नसम्पर्क कतिपय पाका व्यक्तिहरूका लागि लाभदायक सावित हुनसक्छ। नयाँ आसनमा अभ्यस्त नभएसम्म केही असजिलो लाग्न सक्छ, तर  बानी परेपछि यो सहज र रमाइलो हुन्छ।

समयमा परिवर्तनः पाको उमेरमा बढी फुर्सद हुनसक्छ। यो सुनौलो अवसरलाई यौन जीवनलाई सुमधुर बनाउन उपयोग गर्न सकिन्छ।  रातिलाई नपर्खी पर्याप्त आराम पछि कुनै पनि समय यौन सम्पर्कका लागि रोज्न सकिन्छ। रातभरिको आरामपछि बिहानीपख यौनसम्पर्कमा  संलग्न हुनुले फाइदा नै पुर्‍याउन सक्छ। यस्तो बेलामा लिङ्ग राम्रोसँग उत्तेजित हुने सम्भावना बढी हुन्छ।

कतिपय स्थितिमा अन्य स्वास्थ्य समस्या वा त्यसको उपचारका कारणले यौनजीवनमा नकारात्मक प्रभाव परेको हुनसक्छ। एलर्जी, रक्तचाप  तथा मानसिक रोगको उपचारका क्रममा खाइने कतिपय औषधीको नकारात्मक प्रभाव देखा पर्न सक्छ। कुनै त्यस्तो औषधी प्रयोग गर्नुभएको  छ भने चिकित्सकसँग छलफल गर्नुहोला।

सूचना प्रविधिको विस्तारसँगै समाजमा विकृति पनि बढेको छ। बालबालिकाहरूसमेत साइबरमा झुम्मिने र अश्लील साइटहरू हेर्ने दर बढेको  विभिन्न अध्ययनले देखाएको छ। विभिन्न संचारमाध्यम तथा समाचारहरूले पनि उनीहरूको मस्तिष्कमा यौनका विषयमा कौतूहलता उत्पन्न  गरिदिने र त्यस्ता साइटमा प्रवेश गर्न प्रोत्साहित गर्ने गरेको पाइएको छ। यस्ता अश्लील सामग्री हेर्दा बाल मस्तिष्कमा दीर्घकालीन असर पुग्ने  एक अध्ययनले देखाएको छ।

अक्सफोर्ड विश्वविद्यालयका शोधकर्ताहरूका अनुसार बालबालिकाको मस्तिष्क निकै संवेदनशील हुने भएकाले यस्ता अश्लील सामग्रीले पार्ने  नकारात्मक असरको जोखिम बढी हुन्छ। त्यसैले बालबालिकाहरूलाई यस्ता सामग्रीबाट बचाउनुपर्ने उनीहरूको तर्क छ। विज्ञहरूले आफ्ना  शिशुले इन्टरनेट साइट तथा कम्प्युटरमा हेर्ने सामग्री, पुस्तक आदि कुरामा हरेक अभिभावकले ध्यान दिनुपर्ने सुझाव पनि दिएका छन्। यस्ता  अश्लील साइटबाट बालमस्तिष्कमा कुविचार सिर्जना हुने तथा त्यसबाट कुलतमा फस्ने खतरा बढ्ने विज्ञहरूको भनाइ छ।

काठमाडौ, पुस २८ - सधैं हाँसीखुसी रहने बालबालिका ठूलो भएपछि धनी बन्छन् । प्रसन्न रहने किशोरहरूले वयस्क भएपछि बढी कमाउँछन् ।
यो अनुसन्धान अमेरिकामा १५ हजार किशोर र बालबालिकामा गरिएको हो । अनुसन्धानमा पाइए अनुसार, जसमा सकारात्मक प्रभाव वा सन्तुष्टि उच्च हुन्छ, पछि गएर उनीहरूको आम्दानी बढी हुन्छ । सकारात्मक प्रभाव खुसी नाप्ने प्राविधिक उपाय हो ।
युनिभर्सिटी कलेज लन्डनका डा. जान एमानुएल डे नेवे र युनिभर्सिटी अफ बारबिकका परा. एन्ड्रयु ओसवाल्डको नेतृत्वमा यो अनुसन्धान गरिएको हो । अनुसन्धान अनुसार, खुसी रहने व्यक्ति बढी धनी हुने पाइयो किनभने प्रशन्न व्यक्तिलाई डिग्री मिल्ने, काम मिल्ने सम्भावना बढी हुन्छ । यस्तै, खुसी रहने व्यक्तिलाई उदास रहने उसका सहकर्मीहरूको दाँजोमा बढुवा मिल्ने सम्भावना समेत बढी हुन्छ ।
बढी खुसीको ठूलो वित्तीय प्रभाव हुन्छ । जस्तै, २२ वर्षको उमेरमा जीवन सन्तुष्टिमा एक अंकको वृद्घि -पाँचको स्केलमा) को सम्बन्ध २९ वर्षको उमेरमा वर्षेनि करिब दुई हजार डलर बढी कमाइसँग हुन्छ ।
अनुसन्धानकर्ताहरूले कतिपय परिवारमै गएर पनि अध्ययन गरे । उनीहरूले भनेका छन्, 'एउटै परिवारमा समान पालनपोषण गरिएका बालबालिकामा पनि तिनको खुसीको अनुपातमा आम्दानीमा भिन्नता पर्दो रहेछ ।'

काठमाडौ, पुस २८ - पैदल यात्राका फाइदा गनीसाद्दे छैन । त्यस्तै एउटा हो- दिनहुँ ६ हजार पाइला हिँड्ने महिलामा हृदयाघातको खतरा कम हुन्छ ।
ब्राजिलमा गरिएको अध्ययन अनुसार, दिनका दिन ६ हजार पाइला हिँड्ने महिला मधुमेहको फन्दामा पर्ने जोखिम कम हुनुका साथै उनीहरूको मुटु समेत स्वस्थ रहन्छ । अनि हृदयाघातको खतरा घट्छ ।
यसअघि भएका धेरै अध्ययनमा समेत मधुमेह, उच्च रक्तचाप र मुटुको रोगबाट जोगिन नियमित व्यायाम गर्नुपर्ने सुझाव दिइएको छ । तर वर्तमान अध्ययनमा कुनै प्रकारको शारीरिक गतिविधि, चाहे त्यो व्यायाम होस् वा दिनहुँ हुने सामान्य गतिविधि, सबैले महिलाको स्वास्थ्यमा निकै राम्रो प्रभाव पार्ने देखिएको छ । 
उक्त अध्ययनमा ४५ वर्षदेखि ७२ वर्षसम्मका २ सय ९२ महिलालाई सामेल गरिएको थियो । उनीहरू एक दिनमा कति हिँड्छन् भन्ने तथ्यांक समेत राखियो ।  जो महिला दिनहँु ६ हजार पाइलाभन्दा कम हिँड्ने गरेका पाइए उनीहरूलाई कम सक्रिय र जो ६ हजार वा योभन्दा बढी पाइला हिँडे उनीहरूलाई सक्रिय मानियो ।
अध्ययन अनुसार, सक्रिय महिलाहरू मोटोपनाले ग्रस्त हुने सम्भावना कम सक्रिय महिलाको तुलनामा धेरै कम हुन्छ ।

गएको मंसिर १ गते नेपालको सबैभन्दा शक्तिशाली दल एकीकृत नेकपा (माओवादी) का अध्यक्ष प्रचण्डमाथि उनकै युवा कार्यकर्ता पदम  कुँवरले थप्पड हाने। ठूलो सुरक्षा घेरामा रहने प्रचण्डमाथिको यो आक्रमण विश्वकै सञ्चारमाध्यमका लागि महत्वको समाचार बन्न पुग्यो।

लगत्तै बसेको उक्त पार्टीको बैठकले देशी-विदेशी प्रतिक्रियावादीहरूको उक्साहट र योजनामा गम्भीर षड्यन्त्र भएको निर्णय गरेपछि उक्त  थप्पडको महत्व थप वृद्धि भयो। थप्पड प्रकरणलगत्तै माओवादी कार्यकर्ताबाट मरणासन्न हुने गरी पिटाइ खाएका पदम तीन साता लामो  हिरासतमा बसे। हिरासतबाट छुटेपछि पदम अहिले गुमनाम जिन्दगी बिताइरहेका छन्।

थप्पडलगत्तै माओवादी अध्यक्ष प्रचण्ड र उक्त दलको  कुरा बाहिर आए पनि थप्पड हान्नुपर्ने कारण के पर्‍यो भन्ने विषयमा सञ्चारमाध्यमहरू मौन रहे। त्यति मात्र होइन, पदम अहिले कहाँ के गदैर् छन् भन्ने कुरा पनि बाहिर आएका छैनन्। कतिपयले माओवादी सुरक्षा घेरामा रहेको वा सुरक्षाका कारण भूमिगत अवस्थामा रहेका बताए पनि  साप्ताहिकले उनलाई खोजेरै छाड्यो अनि उनको विगत, थप्पड हान्नुपहिलेको मनोदशा एवं थप्पड हानिसकेपछिको स्थिति तथा भावी योजनाहरूका सम्बन्धमा जान्ने प्रयास गर्‍यो । उक्त थप्पड प्रकरणसँग जोडिएको त्यस्ता अनगिन्ती रहस्य पदम कुवँरकै शब्दमा ।
आखिर पदम कहाँ के गर्दैछन्, यसको खोजबिन गर्दै साप्ताहिक पदम कुँवरको बासस्थानमा पुगेको थियो। थप्पड काण्डपछि माओवादी कायर् कर्ताको कुटाइबाट भाँचिएको नाकको उपचारका क्रममा रहेका पदम साप्ताहिक प्रतिनिधि उनको डेरामा पुग्दा प्रचण्डकै बारेमा समाचार  पढिरहेका रहेछन्। दिदी भिनाजुको डेरामा बसिरहेका पदमले हामीलाई कालो चिया बनाएर ख्वाए पनि खुलेर कुरा गर्न अप्ठयारो माने।
यद्यपि  वास्तविक स्थिति प्रकट गर्न आग्रह गर्दा पदमले भने, 'म माओवादी सुरक्षा घेरामा त छैन, तर आफ्नो सुरक्षाका कारण चिन्तित छु। कतिपय  नखुलेका नम्बरबाट अनौठा व्यक्तिले बधाइ पनि दिइरहेका छन् र धम्की शैलीका फोन आइरहेका छन्। यद्यपि बधाई दिए भनेर खुसी पनि  भएको छैन भने धम्कीबाट डराएको पनि छैन।'
अन्तरमुखी स्वभावका पदमबाट कुरा निकाल्न पहिलो दिन निकै गाह्रो भयो। करिब १ घन्टाको बसाइमा उनी थोरै मात्र खुले। व्यक्तिगतभन्दा  पनि जनयुद्ध कालमा आफूले विद्यालयमा संस्कृत विषय हटाउन गरेको संघर्ष, वाईसीएलका रूपमा जिल्लामा काम गर्दा हात भाँचिएका कुरा  मात्र गरे। उनको व्यवहारले हामी कुनै गलत नियतले आएका हौं कि भन्ने सोचिरहेका छन् भन्ने प्रस्ट हुन्थ्यो। उनको अप्ठयारो बुझेपछि भो लिपल्ट भेट्ने वाचा गरियो। त्यसपछिका  दुई दिन भने पदम राम्रैसँग खुले। उनले अश्विनी कोइरालासँग थप्पड काण्डका आन्तरिक कुरा मात्र  गरेनन्, मनका सबै पीडा एवं आक्रोश बिनासंकोच व्यक्त गरे।
तपाईंको गाउँको नाम कुटनेता रहेछ, गाउँको नामजस्तै कार्य गर्नुभयो नि ?
गाउँको नाम कुटनेटा हो, सुन्दा कुट-नेता जस्तो सुनिन्छ। गाउँको नाम राख्छु भनेर थप्पड हिर्काएको होइन, साह्रै चित्त दुखेर हिर्काएको हुँ।
तपाईंसँग मेरो जति पटक कुरा भयो, त्यसमा तपाईको कुरा गर्ने शैली ठ्याक्कै प्रचण्डकै जस्तो लाग्यो, किन ?
थप्पड प्रकरणपछि मलाई भेट्ने प्रहरी, मानवअधिकारवादी एवं पत्रकारहरूले पनि त्यही भन्नुभयो। मलाई भने त्यस्तो लाग्दैन। कुनै बेला प्रचण्ड  हाम्रा लागि दन्त्यकथाको पात्रजस्तो हुनुहुन्थ्यो। उहाँले बोलेका कुरा नै हामीजस्ता युवाको ब्रान्ड थियो। मेरा दिदी-दाइ भन्नुहुन्थ्यो, जनयुद्धमा  मरेको सिपाही पनि प्रचण्डले देश र जनताका लागि भए पनि तिमीले बाँच्नुपर्छ भन्दा लास पनि जुरुक्क उठ्छ। त्यति सम्मान थियो उहाँप्रति।  त्यसको प्रभाव परेको हुन सक्छ।
यस्तो आदर्श व्यक्तिलाई हात उठाउन अप्ठयारो लागेन ?
कुरा मात्र आदर्शको रहेछ, काम त होइन रहेछ। जति बुझ्दै गएँ, त्यति रिस उठ्दै गयो। कसै गर्दा पनि चित्त बुझेन।
कहिलेदेखि प्रचण्डमाथि हात उठाउँछु भन्ने सोच आयो ?
प्रचण्डमाथि नै हात उठाउँछु वा यसै गर्छु भन्ने थिएन। दुई वर्षदेखि काठमाडौंमा भौंतारिरहेको थिएँ। एक महिनाअघिदेखि जब साथीभाइको कुरा  सुन्थें, नेताहरूको व्यवहार हेर्थें, त्यसै-त्यसै खटपट भएर आउँथ्यो। हामीजस्ता गरिब जनताका नेता २० करोड पर्ने घरमा बस्छन् भन्ने सुनेपछि  त्यो घर हेर्न गएँ। त्यहाँको तामझाम देखेपछि चाहिँ प्रचण्डलाई नै हान्नुपर्छ भन्ने लाग्यो।
कोसँग सल्लाह गर्नुभयो ?
म भित्ताको पनि कान हुन्छ भन्ने कुरामा विश्वास गर्छु। माओवादी यस्तो पार्टी हो, जसभित्र को कसको मान्छे हो भन्ने थाहा हुँदैन। यो कुरा  लिक हुनेबित्तिकै थुनिन सक्छु वा मारिन सक्छु भन्ने मलाई थाहा थियो। सवक सिकाउन पाइदैन भनेर मनभित्रै राखें।
जुन दिन तपाईंले प्रचण्डमाथि आक्रमण गर्नुभयो, योजनाअनुसार नै भएको थियो ?
यही दिन यसरी नै प्रहार गर्छु भन्ने थिएन। कोठामा ग्याँस थिएन। जाडो आएकाले ज्याकेट किन्ने योजना थियो, तर पैसा थिएन। तैपनि ज्याकेट  हेरेरै चित्त बुझाउन भृकुटीमण्डपका पसलमा ज्याकेटको दाम सोध्दै थिएँ। त्यहीं माओवादी कार्यक्रम छ भन्ने थाहा पाएँ। भीड ठूलो थियो र  प्रचण्डलगायतका नेता आउने कार्यक्रम पनि रहेछ। मैले कार्यकर्ताको लाइनमा बसेर नेतासँग हात मिलाउन जाने योजना बनाएँ। हो, त्यही बे ला आज थप्पड हान्नुपर्छ भन्ने लागेको हो।
कति थप्पड हान्ने योजना बनाउनुभएको थियो कि घाइते नै बनाउँछु भन्ने सोच थियो ? वा अरू नै केही सोच थियो ?
म थोरै क्षतिमा प्रचण्डलाई सवक सिकाउन चाहन्थें। म उनीजस्तो आफू सत्तामा जान दुनियाँको जीवन बरवाद पार्नुपर्छ भन्ने सोचको केटो  होइन।
सार्वजनिक स्थानमा त्यति ठूलो नेतालाई हात लगाउँदा आफूमाथि आक्रमण हुन्छ, जीवन बरबाद हुन्छ भन्ने डर लागेन ?
मेरो ज्यान पनि जान सक्छ वा अङ्भङ्ग त अवश्य हुन्छु भन्ने थियो। यद्यपि हाम्रो जीवनमा जे घट्यो, अब त्योभन्दा बढी हुन के बाँकी छ र ?
मतलब ?
मेरो दाइ जिल्लाकै निडर लडाकु हो। जनयुद्धका क्रममा उसको टाउको, कोख, छाति र खुट्टामा गोली लागेको छ। शरीरमा १२ वटा गोली अहिले पनि छन्। दाजु अहिले सिकिस्त छन्, उनको शरीरले तातो पनि सहँदैन, चिसो पनि सहँदैन। उनी न बाँच्न  सक्छन्, न त मर्न नै। मेरी दिदी जिल्लाकै चर्चित राजनीतिक कमिसार। उनको चारवटा करङ भाँचिएको छ, दुईवटा गोली लागेको छ। अहिले  पनि उनको शरीरभरि गोलीका छर्रा छन्। यी २० करोडको घरमा बस्नेले त्यति गोली निकाल्न सक्दैनन् ?
यो समस्या त पार्टीको हो। तपाईंहरूले पार्टीलाई राम्रोसँग बुझाउनुपर्ने होइन ? थप्पड नै हान्नुपर्छ ?
कलम चलाएर बाँच्न जति सजिलो छ, शरीरमा गोली लिएर बाँच्न त्यो भन्दा गाह्रो हुन्छ। त्योभन्दा पीडा ती सबैलाई कसरी पाल्ने, कसरी  घरको व्यवहार मिलाउने भनेर सोच्दा नै मलाई भाउन्न हुन्छ। कुनै बेला तपाईं मेरो घर आउनुहोला, जब मेरी आमा तपाईंलाई देख्नेबित्तिकै  जुन शैलीमा झम्टनुहुन्छ, त्यो बेला बल्ल मेरो पीडा बुझ्न सक्नुहोला।
के भएको छ तपाईंकी आमालाई ?
जनयुद्धका बेला हाम्रो घर, घर भएन, माओवादी र सेनाको प्रयोगशाला बन्न पुग्यो। परिवारका सबैजसो सदस्य भूमिगत, कहिलेकाहीँ दिदी, दाइ  वा उहाँका साथीहरू आउनुहुन्थ्यो। आमाले रातारात खाना पकाएर ख्वाउनुहुन्थ्यो। त्यसपछि को कता जान्छ, बिचरी आमालाई के थाहा ?  छोरा-छोरी सम्झेर रुनुहुन्थ्यो। भोलिपल्ट सेना आएर टाउकोमा बन्दुक राखेर लछारपछार पार्दै हिजोका माओवादीलाई कहाँ लुकाएकी छेस् भनेर  विभिन्न धम्की दिन्थ्यो। यसरी बाँचेकी मेरी सोझी आमाले जब दाजु र दिदीहरू घाइते भएको खबर वा मारिएको झूटा खबर पाउन  थाल्नुभयो, उहाँ अचानक मानसिक रूपमा विक्षिप्त हुनुभयो। अहिले अवस्था यस्तो छ, आफ्ना सन्तानलाई पनि चिन्नुहुन्न। नयाँ मानिस आउने बित्तिकै पुरानो घटना सम्झना हुन्छ क्यारे, रोएर कोकोहोलो गर्नुहुन्छ। हतियार लिएर झम्टनुहुन्छ। सहरमा बसेर सुखभोग गर्ने यस्ता नेतालाई  मेरो पीडा कसरी थाहा होस् ?
मेरो घरको अवस्था यस्तो छ भनेर नेताहरूलाई किन भन्नुभएन ?
उनीहरूलाई थाहा छैन र ? सबै थाहा छ। फेरि यो मेरो घरको एक्लो कथा होइन, कति छन् मजस्ता पीडित ? प्रचण्डका आसेपासेका  आफन्तले केही सहयोग पाए होला, अरू त पीडित नै छन्। जुन पीडा मेरो परिवार र देशले पायो, त्यसको तुलनामा थप्पड त केही होइन।
अहिले त पार्टीले तपाईंको पीडा बुझ्यो होला, के-कस्तो राहत पाउनुभयो ?
राहत ? (कुटिल हाँसो) तपाई पत्रकार भएर पनि माओवादी पार्टी र प्रचण्डलाई चिन्नुभएकै रहेनछ। बिस्तारै चिन्नुहुन्छ, तर एउटा कुरा भन्छु।  त्यो के भने जुन बेला मैले थप्पड हानें, त्यो बेला मलाई हिर्काउनेमा कार्यकर्ता मात्र होइन, बहालवाला मन्त्री पनि थिए। मैले सोचेको थिएँ,  मलाई यत्रो बीच सहरमा मारिहाल्दैनन्। मेरो यथार्थ थाहा नपाउन्जेल समस्या हो। सबै कुरा थाहा पाएपछि प्रचण्ड आफैं आएर मसँग र समग्र  जनयुद्ध पीडितसँग माफी माग्छन् भन्ने लागेको थियो। त्यसो भएन, उल्टै मलाई हदैसम्मको कारबाही गर्ने निर्णय गरियो। मैले बुझेको यो हो,  प्रचण्डको राजनीति र माओवादी पार्टी ...(फेरि हाँसो)।
तपाईं बडो मीठो गरी मुस्कुराउनुहुँदो रहेछ, घाइते भएको मान्छे अस्पताल र प्रहरी हिरासतमा पनि बिना कुनै संकोच हाँस्नुहुन्थ्यो रे, आखिर यो हाँसोको रहस्य के हो ?
जुन दिन उक्त काण्ड भयो, मैले धेरै कुटाइ खाएँ। मैले सोचेको थिएँ, यथार्थ थाहा भएपछि सबै कुरा ठीक हुन्छ। तर रेडियोले भन्यो, मेरो थप्पड  देशी-विदेशी षड्यन्त्र र उक्साहटमा भएको रे। त्यस्तो कुरा सुनेर गलल्ल हाँसेछु। प्रहरीहरू पनि छक्क परे। मलाई भेट्न जनार्दन शर्मा आएका  थिए, उनलाई पनि यी सबै कुरा भनें, तर न त मेरो पीडा बुझ्ने प्रयास भयो, न त थुनामुक्त नै गराए। बाहिर ठिक्क पार्ने नै हो, यिनीहरूको  व्यवहार...।
थुनामुक्त हुन धरौटीबापत प्रचण्डले नै पैसा दिए, कुट्ने युवालाई यसरी छुटाउनु पनि त उदारता हो नि, होइन र ?
देश-विदेशका जनताले मेरो रिहाइका लागि पैसा उठाउन थालेको खवर सुनेपछि आफ्नो राजनीतिक प्रतिरक्षाका लागि आफू ठीक हुँ भन्ने दे खाउन र प्रेसमा आएका नकारात्मक खबरबाट मुक्त हुन उक्त नाटक रचिएको हो। यदि मेरो त्यति माया भएको भए उनले हदैसम्मको  कारबाही गर्नू भन्ने आदेश दिँदैनथे। उनले विजयकुमारले लिएको अन्तरवार्तामा मलाई माफ गरेको बताएका थिए, त्यसपछि पनि म लामो  समय हिरासतमा बसें। यसको अर्थ के हो ? मैले एक थप्पड कुटें, उनका कार्यकर्ताले त झन्डै मेरो ज्यान नै लिए, के हो यसको अर्थ ?
तपाईं नै भन्नुहोस्, यसको अर्थ के हो त ?
हात्तीका दुईवटा दाँत हुन्छन्, एउटा खाने, अर्को चपाउने। यही नै हो त्यसको अर्थ।
नेता र साधारण मान्छेमा फरक भैहाल्छ नि....?
तपाईंलाई पनि प्रचण्डका विषयमा ठूलै भ्रम परेजस्तो छ। हामीजस्ता सहिद, घाइते एवं जनयुद्धका सिपाहीहरूले उनलाई ठूलो बनाएका हौं। १०  औं हजार मरेपछि उनी यो अवस्थामा पुगेका हुन्। माओवादीले नै हामीलाई सिकाएको हो, हामी सबै बराबर हौं भन्ने कुरा ? अलिअलि त  फरक हुन्छ नै, तर यति फरक ? कसलाई चित्त बुझ्छ ?
मैले सुनेअनुसार तपाईंले पार्टीमा खासै काम गर्नुभएन रे, तपाईंको योगदान पार्टीमा खासै छैन भनिन्छ, के भन्नुहुन्छ ?
२०६७ सालमा प्रकाशशरण महत मन्त्री भएका बेला हाम्रो गाउँमा जानुभयो। पार्टीले उहाँलाई बहिष्कार गर्ने नीति लिएको थियो। कालो झन्डा  देखाउने क्रममा प्रहरीले लाठी चार्ज गर्‍यो र मेरो हात भाँचियो। मरेको भए पार्टीका लागि काम गरेको ठहरिन्थ्यो भने ठीकै छ। होइन भने  कतारबाट कमाएको पैसा पनि मैले पार्टीका लागि खर्च गरें। मेरो बुबा बूढो हुनुभयो। दाजु, दिदी अनि आमाको हालत यस्तो छ। के हो पार्टी लाई गरेको योगदान भनेको ? त्यही भाँचिएको हातले हिर्काएँ र प्रचण्डलाई केही भएन। अर्को हातले हिर्काउनुपर्ने रहेछ भन्ने पो लाग्न थालेको  छ आजकाल।
अब पार्टीमा त रहनुभएन, के गर्नुहुन्छ ?
जब प्रहरीले मसँग बयान लिन थाल्यो, पहिलो प्रश्न थियो, तपाई कुन पार्टीको ? कसले उक्सायो ? म बोल्न नसक्ने गरी घाइते थिएँ। बारम्बार  आग्रह गरेपछि मैले खाली कापी मागें र त्यसमा ठूलो अक्षरले लेखें। म नेपाली पार्टी को हुँ। हामीजस्ता मान्छे कुनै पार्टीका हुँदा रहेनछौ भन्ने  कुरा एक वर्षअघि नै थाहा पाइसकेको छु।
त्यही त, अब के गर्नुहुन्छ ?
थप्पड हिर्काएपछि मेरो परिवारसँग प्रचण्ड र माओवादीले माफी मागेको भए म उहाँलाई धन्यवाद भन्थें र कमाउन कतार जान्थें। कुनै गुनासो  रहने थिएन, कुरा सकिन्थ्यो। आखिर हामी पहिलेदेखि नै अर्काको देशमा सेवा गर्न जन्मिएका रहेछौं। म थप एउटा मजदुर हुन्थें। मेरो सामान्य  आक्रोशलाई बङ्ग्याएर अरूले उक्साएको भनेर जसरी कुरा मोड्ने काम भयो, मलाई लाग्यो, नेपालमै बसेर केही गर्नुपर्छ। हामी जस्ता सीधा  मान्छे, राजनीतिमा लागेर केही हुँदो रहेनछ भन्ने बुझें, अब समाजसेवा गर्छु।


 

डेकेन्द्र हत्याबारे प्रचण्डलाई सोध्नोस् : विक

छ वर्षीया बालिकालाई करणी गर्न खोज्ने मोरङको भुटानी शरणार्थी शिविरमा सेक्टर 'के' १ का ३५ वर्षीय बिक्रम शाहीलाई शुक्रबार स्थानियावासीले पक्रेर इलाका प्रहरी कार्यलय, पथरीमा बुझाएका छन् ।

आज मिती २०६९ साल पुस २८ गते शनिबार, तदअनुसार जनावरी महिनाको १२ तारिख २०१२, प्रतिपदा तिथीको राशिफल यस प्रकार छ ।

मेष (चू चे चो ला ली लु ले लो अ):
आत्मविश्वास र पराक्रममा वृद्धि हुनेछ। मन एकचित्त बनाएर लक्ष्य प्राप्ति गर्ने तर्फ लागिरहनु पर्ने देखिन्छ।

वृष (इ उ ए ‌ओ वा वी वु वे वो):
हिजोआज राम्रै समय चल्दैछ। तपाईं विरुद्ध काम गर्ने व्यक्तिहरु आफैं परास्त हुनेछन्। समयको प्रतिक्षा गर्नु होला।

मिथुन (का कि कु घ ङ छ के को हा) :
हाँसखेल र मनोरञ्जनपूर्ण समय छ। विपरीतलिङ्गी सहयात्रीबाट प्राप्त सल्लाहबाट गरिएको कामबाट फाइदा हुनेछ। माया प्रेममा फसिने बेला छ, तपाई धेरै उम्किन प्रयास नगर्नु होला।

कर्कट (ही हु हे हो डा डि डु डे डो) :
समय मध्यम खालको छ। दुःखसुख, आयव्यय, लाभहानी, सफलता–असफलता, उस्तैउस्तै होला। सोचे अनुसार विभिन्न ठाउँको यात्रा पनि हुनसक्छ। फेरि पनि यात्राबाट मनले चाहे जस्तो सन्तुष्टि मिल्ने देखिन्न।

सिंह (मा मि मू मे मो टा टी टु टे):
समय राम्रो छ। दैनिक कामकाज सजिलै सम्पन्न हुनेछन्। कानुनी क्षेत्रतर्फ लागेर काम गर्ने वातावरण बन्ला। समाजले तपाईले गरेका सामाजिक कार्यको मूल्याङ्कन गर्नेछ।

कन्या (टो प पी पु ष ण ठ पे पो):
समय राम्रो छैन। घरायसी वातावरणमा केही धमिलोपन आउने छ। सामान्य कुराले पनि मन पिरोल्नेछ। मानसिक अशान्ति र बेचैनी हुने योग छ।

तुला (र री रु रे रो ता ती तू ते) :
खराब समय छ। तपाईंको कडा परिश्रम व्यर्थै खेर जान सक्छ।सामान्य कुरालाई पनि बढी गम्भीरतापूर्वक लिने बानीले आफैलाई दुःख होला। मानसिक एवं वौद्धिक ह्रास होला।

वृश्चिक (तो ना नी नु ने नो या यि यु) :
अति प्रतिकूल समय छ। स्वास्थ्यमा गडबडी भई दैनिक कामकाजमा असर पर्ने योग छ। बढी खर्च र यात्रा दुवैलाई नकार्न सकिन्न। अनाहकमा अरुले गरेका गल्तीको पनि सजाय भोग्नु पर्ने अवस्था आउला।

धनु (ये यो भा भी भू ध फा ढ भे) :
राम्रो समयको योग छ। गहना, कपडा वा धातुको कुनै वस्तु खरीद गर्दा लाभ प्राप्त हुनेछ। परिवारमा विशेष धार्मिक कार्य सम्पन्न हुनेछ। धार्मिक कार्यको लागि तपाई स्वयं लाग्नु पर्नेछ।

मकर (भो जा जी खी खू खे खो गा गी) :
असल समय छ। प्रतिकूल परिस्थितिले तपाईंको पक्षमा कोल्टेफेरेको छ। मनोकांक्षा पूर्ण हुनेछ। समाजमा प्रतिष्ठित व्यक्तिको रुपमातपाईको मुल्याङ्कन हुनेछ। आफन्तबाटभन्दा अन्यबाट आवश्यक सहयोग मिल्नेछ।

कुम्भ (गू गे गो सा सी सु से सो द) :
प्रतिकूल समय चल्दैछ। प्रशासनिक झै– झमेला वा आरोप व्यहोर्नु पर्ने हुनसक्छ। प्रेम सम्बन्धमा तिक्तता आउने योग छ। तपाईले भने जस्तो काम सम्पन्न हुन कठिन छ। आफूले ताके अनुरुप काम नबन्नाले दिक्क लाग्नेछ।

मीन (दि दू थ झ ञ दे दो चा ची):
समय राम्रो छ। अन्न फलफूल आदि कृषिजन्य व्यवसायबाट राम्रो आर्थिकउपार्जन हुने योग छ। नोकरीबाट सन्तोष लिन सकिनेछ। उपहार पुरस्कार आदि मिल्नेछ।