राजन मुकारुङ

टाइसन दाइ अर्थात् किशोर अमात्य ।

टाइसन दाइको मःमः पसल खूब चल्छ कोटेश्वरमा । टाइसन दाइ पहिले बक्सिङका खेलाडी । डन फोरसम्म । राज्यले सम्मान गरेन । उनले विहे गरे । अन्तर्जातीय । त्यसपछि उनको नयाँ अध्याय सुरु भयो जीवनको । बाह्रवटा वर्षहरु बितेछ अमात्य खाजाघर खोलेको । यसैले गुजारा चलेको छ । छोराहरु पढ्दै छन् महँगो ‘बोर्डिङ फि’ तिरेर । उस्तै ज्यान कद र नश्लका छन् । तर, दाइले खेलाडी नबनाउने प्रण गरेका छन् । खेलको राजनीति, आफ्नो मान्छे छान्ने चलन । पटक्कै मन पर्दैन टाइसन दाइलाई ।

टाइसन दाइको पसलमा जहिल्यै घुइँचो हुन्छ । उनले नेवारी परिकार बनाउँछन् । विशेष मःमःको अचार असाध्य मीठो । टिम्बुरको स्वाद । कोदोको रक्सी, भक्तपुरे रक्सी दुबै पाइन्छ । तर, ब्राण्डेड रक्सी बर्जित छ । वियर केही मिल्दैन । कोक फेन्टासम्म मिल्छ ।

टाइसन दाइको पसल । फरक केही भएको छैन । कोठा निकै ठूलो हो तर सामानहरुको चेपाचेपले साँघुरो लाग्छ । चारवटा टेबलहरु छन् । आठवटा बेन्चहरु । एउटा बेन्चमा दुईजना अट्छन् मरितरि । यी ग्राहकहरुका लागि हुन् ।

पाँचौं टेबल जो बायाँपट्टकिो तल्लो कुनामा छ । त्यसमाथि ग्याँस चुलो बल्छ । मःमः पाक्ने भाँडो बस्छ । कोठाको बीच भागमा पर्ने गरी मूल खाँबो उभिएको छ । यो कोठामा ग्राहकहरुको लागि यही खाँबो हो जङ्गे पिलर । अथवा दशगजा भने पनि हुन्छ । यहाँदेखि उता साहुको देश हो । त्यहाँ साहुको अर्थात् टाइसन दाइको आफ्नै कानून चल्छ ।

मूल खाँबासँगै सटिएको छ आफ्नो सीमापट्टी पर्ने गरी पेप्सीको ठूलो फ्रिज । फ्रिजसँगै जोडिएको छ अलि लामो टेबल । टबलमाथि छन् आजका परिकारहरु । ठूलो खसीका अर्थात् राँगोका । कलेजो, जिब्रो, भुटन, खागो, सेकुवा र छोयला । भटमास र चिउरा पनि छन् सँगसँगै । थालभरि छन् काँचो प्याज र खोर्सानीका टुक्राहरु ।

पर भित्तोमा टँसाएर राखिएको छ अर्को डबल चुलो । एउटा चुलोमाथि सधैं सिलबरे भड्डु बस्छ । भड्डुमा गालेको हृयाकुला र सुप हुन्छ । अर्को चुलोमा फलामे तावा बस्छ । यसले ‘अर्डर’बमोजिमको सेकुवा, कलेजो, जिब्रो, भुटन र खागोलाई ‘फिनिसिङ टच’ गर्छ । अर्थात् पकाउँछ ।

दायाँ भित्तामा पेप्सीकै लोगोसहितको गोलाकार भित्तेघडी छ । त्यहीँनेर छ किरात सहकारीको क्यालेण्डर । नाम्देङले यही सहकारीमा ऋण विभागको प्रमुख भएर गुजार्‍यो पूरापूर तीन वर्ष ।

काठमाण्डूमा पनि कोठाले पूरै पहाडी गाउँको झल्को दिन्छ । खाँबोमाथि अडिएर बडेमानको निदालले दलिनहरु थामेका छन् । दलिनहरुमाथि बाँसका साटाहरु राखिएका छन् । बुट्टेदार बनाएर । भित्तामा लिउन गरिएको छैन । इँटा र माटोले उठाइएको पर्खाल भन्ने प्रष्टै देखिन्छ । होचोचाहिँ अलि होचै हो कोठा । साढे छ फुट मात्रैको होला उचाइ । टाउको ठोकिएला कि लाग्छ धेरैलाई । पस्दापस्दै निहुरिनुपर्ने हो कि भन्ने आभास हुन्छ । पहिल्यै हार्नुको बिम्बमा बिम्बित भइहाल्छन् धेरै । अग्लो मान्छेको लागि त पहिलो सर्त नै निहुरिनु हो यहाँ । सबै उस्तै छ अझै । यति हो माइक टाइसनको फोटोचाहिँ अब धूवाँले पूरै पहेंलो र घुर्मैलो भइसकेको रहेछ ।

टाइसन दाइको पसलमा पस्दा मान्छेहरु लुरुक्क परेर पस्छन् । जब अयला लाग्दै जान्छ काठमाण्डूले दिएका दुःखहरु पोख्न थाल्छन् । टेबल ठोक्न थाल्छन् । काठमाण्डूवादी केन्द्रीयताको विरोध हुन थाल्छ । पूरै मुलुकको विरोध गर्छन् । मुड्की बजार्छन् । अहिल्यै क्रान्तिको आगो सल्काइहाल्छुझैं भइहाल्छन् । निस्कने बेलासम्ममा यहाँ सबै नै माक्र्स, माओ, चे ग्वेभेरा वा बिन लादेन भइसक्छन् । निस्कँदा सबभन्दा क्रान्तिकारी भएर निस्कन्छन् । मानौं, यहाँ घाम झुल्किन्छ विजयको, जीतको । यहाँ खुला आकाश फैलिन्छ प्राप्तिको । मीठो सम्झनाको । अद्भूत सुखानुभूतिको । फेरि ? तर फेरि भोलिपल्ट बिहानैदेखि सायद काठमाण्डूले हायलकायल गराइहाल्छ । साँझसम्ममा त लुरुक्क परिहाल्छन् । त्यसरी नै छिर्छन् त्यसरी नै । मानौं, यहाँ जिन्दगीको बाक्लो बादल लाग्छ । यहाँ खुशीको घाम डुब्छ । यहाँ सधैं अँध्यारो मात्र हुन्छ । अनि पिउँछन् अयला । बिस्तारै सुरु भइहाल्छ क्रान्तिकारिता । मानौं, घाम कहिल्यै डुब्दैन जिन्दगीको । यस्तै रीत छ अमात्य खाजाघरमा ।

बाँकी खानेहरु हत्तपत्त आउँदैनन् टाइसन दाइको पसलमा । उधारो खाएर जानेलाई खोज्दैनन् टाइसन दाइ । नआए के भो ? दाइको आफ्नै सर्त छ । कति नै खाएको हो र ? गरिखावोस् ! यो पनि सत्य हो- नाम कमाइसकेकाहरुले दाइको पसलमा पाइला पनि राख्दैनन् । ‘स्टाण्डर्ड’मा पर्दैन दाइको पसल ।

पसे नाम्देङ र खुक्सङ ।

‘छ्या ! नाम्देङ भाइ पो रछ,’ नाम्देङलाई देख्नासाथ भाउजूले अनुहार बिगारिन् । उता फर्केर पिच्च थुकिन् । आँखा मिचिन् । फर्किइन् अगाडि । नमस्ते पनि भन्न पाएन नाम्देङले । भनिन् भाउजूले नै, ‘स्वास्नीले छोड्दा पनि भाग्ने !’

रनन भयो नाम्देङ । तात्यो सम्पूर्ण शरीर । कुरो पेचिलो थियो भाउजूको । नाम्देङसँग कुनै सवाल थिएन ।

०००००

‘अंकलको फेसबुक आइडी छैन ?’ ल्यापटप नै बोकेर आई नोमा ।

‘के हो फेसबुक ?’

‘ट्विटरजस्तै ।’

‘के हो त्यो भनेको ?’

‘हृया अंकलचैं’ टेबलमा ल्यापटप राखी नोमाले । नाम्देङकै छेउमा बसी । सोधी, ‘इमेल नि ?’

‘थियो । नखोलेको भयो कति हो कति,’ नाम्देङले हेर्‍यो ल्यापटपमा । नोमाका तस्बिरहरु थिए ल्यापटभरि ।

‘हत्तेरी अंकल ! अनि आन्टीसँग चैं कसरी सम्पर्क गर्नुहुँदै छ नि ? फोनमा मात्रै ?’

‘अहँ ! भकै पो छैन ।’

‘हृवाट ?’

‘हो त ।’

‘लौ,’ ल्यापटको माउसमा औंला चलाई नोमाले । सोधी, ‘आन्टीको नाम के हो अंकल ?’

‘रम्भा ।’

किबोर्डमा रम्भा राई ‘टाइप’ गरी नोमाले । ल्यापटपको दायाँ कर्नरमा आठवटा नामहरु आए रम्भा राईका । बिस्तारै फोटाहरु खुले ।

सोधी,

‘आन्टीको फोटो कुन हो त अंकल ।’

‘कुनै पनि होइन ।’

‘आन्टीको इमेल आइडी था छ त अंकल ?’ सोधी नोमाले ।

‘खै पैले त रम्भा एस १९७४ थ्यो ।’

‘जिमेलमा ?’

‘हैन याहु ।’

त्यही इमेल टाइप गरी नोमाले । आधा अनुहारै ढाक्नेजस्तो कालो चश्मामा खुली रम्भा । नाम तर ‘रम्भा एन्जल’ भएर ।

‘नाम मिलेन त अंकल,’ भनी नोमाले ।

‘फोटो उसैको हो,’ ठिम्यायो नाम्देङले । भन्यो, ‘क्रिश्चियन भको होला । फेर्‍यो होला नि ।’

नोमाले अघि नै रम्भालाई खोलिसकेकी रहिछे । फोटोमा रम्भा मर्सिडिजअघि उभिएकी थिई ।

दोस्रो फोटोमा समुद्रको किनारामा छालसँग जिस्किँदै थिई रम्भा ।

टु पिसमा । पुष्ट छाती । छिनेको कम्मर । ठूल्ठूला हिप । बुलबुल कपाल । काला गगल्स लगाएकी । उही हो मान्छे ।

तेस्रो फोटोमा गगनसँग पो आलिङ्गनमा थिई । चुम्बन गर्दै थिई एकालापले । गगनको छातीभरि झ्याप्झ्याप्ती रौं थिए । हाफपेन्टमा मात्रै थियो त्यो । रेवन लगाएको । कपालचाहिँ नभएको । तालु टलक्कै टल्किएको ।

फोटोमुनि यस्तो क्याप्सन लेखेकी रहिछे रम्भाले-

‘माइ लाइफ ! हट लाइफ ! एभ्री टाइम विथ माइ हिरो !’

त्यसपछिका फोटाहरु हेर्न सकेन नाम्देङले । नोमा पनि चुप भएकी थिई अब । निःशब्द र अचल ।

(साहित्यकार मुकारुङको बिहीबार विमोचित उपन्यासको अंश)